Ατλαντοκομματάρες

Ναι, το ξέρω. Το 'χω παρατήσει το blogάκι, ένεκα οι υποχρεώσεις που με κρατάν μακριά απ' το gaming και η τρελή προθυμία των υπολοίπων συντακτών. Και πάνω στην απελπισία, ω του θαύματος! Έχω υλικό στο πρόχειρο που δεν έχω ποστάρει!

Που λέτε πέφτω τυχαία τις προάλλες σ' αυτό το μπλογκάκι. Όπως μαρτυρά και η περιγραφή του, είναι αφιερωμένο στους fans της σειράς παιχνιδιών Atlantis. Δε θα το αρνηθώ, είμαι και 'γώ ένας απ' αυτούς! Τι είδα λοιπόν σ' αυτό το μπλογκάκι; Πληροφορίες, εικόνες, λύσεις, download links, ένα widgetάκι που με έκανε να πιστέψω ότι αυτή η σειρά κυκλοφόρησε μόνο στην Ελλάδα... και ασφαλώς μουσική! Εκεί κόλλησα αναπόφευκτα στη νοσταλγία. Το Atlantis: The Lost Tales είχε το καλύτερο soundtrack όλων των εποχών και όποιος διαφωνεί να του πέσουν τα τσίνορα. Ακούστε:

Sunriders



Περιγραφή: Είναι το κομμάτι που ακουγόταν όταν ξεκινούσες κάποιο ταξίδι με τα χαρακτηριστικά αερόπλοια, τα οποία αποτελούν και σήμα κατατεθέν της σειράς.
Αντίδραση: "ΠΩΩΩΩΩΩΩ! ΤΟ 'ΑΕΑΑΑ'!!! ABSOLUTELY EPIC!!"


Back to Altantis



Περιγραφή: Το κομμάτι που ακουγόταν όταν βόλταρες στις παραλίες της Ατλαντίδας for teh lulz...
Αντίδραση: "Μαγεία....". Στις περιοχές που ακουγόταν το συγκεκριμένο δεν υπήρχαν και πολλά να κάνεις και καθόμουν άσκοπα, μόνο και μόνο για να το ακούω...


La Lune



Περιγραφή: Είναι το κομμάτι που ακουγόταν στον τερματισμό.
Αντίδραση: Βραδάκι, πανσέληνος, να πλέεις στη σχεδία, και στο βάθος να βυθίζεται η Ατλαντίδα ενώ είσαι αγκαλιά με το φρέσκο το γκομενάκι... ΤΕΛΕΙΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ!!!

ΥΓ1: Ο τύπος που έχει το μπλογκ έχει ξεκινήσει και μια προσπάθεια να φτιάξει ολοκληρωμένα άρθρα γι' αυτή τη σειρά στη Wikipedia. Άμα ξέρετε τίποτα, συδράμετε, τζάμπα είναι!
ΥΓ2: Cryo Interactive, αιωνία σου η μνήμη...

"Μαλάκα να υπήρχεεεε...."

Απλά παραθέτω ένα βίντεο που θυμήθηκα τυχαία:



Ο τίτλος δεν είναι τίποτα άλλο από την αντίδραση μου όταν είχα πρωτοδεί το βίντεοκλίπ στο Tempo(!). Ναι, ένας συνδιασμός Cool Boarders και GTA είναι το όνειρο κάθε gamer.... :'(

Κλεψιμεϊκα part2

Μετά από 3 μήνες φιλοτιμήθηκα να συνεχίσω την σειρά των κλοπιμαίων με το δεύτερο (και τελευταίο;) μέρος. Εντωμεταξύ έμαθα ότι αυτό που κάνω έχει και όνομα και λέγεται song digging. Ουάου. Πάμε για το πρώτο:

Εισβολέας & X-Ray - Ίσια και παλικαρίσια
Gangstarr - The militia



Εντελώς χύμα οι τύποι, δεν αλλάξαν καθόλου το κομματάκι, κι όχι μόνο αυτό αλλά κάναν και το ρεφρέν ολόιδιο με του αρχικού μη τυχόν και του ξεφύγει κανενός. Το ελαφρυντικό τους; Κυκλοφόρησε σαν free track. ΟΚ. Μπαϊ δε γουέϊ RIP to Guru.
Στα επόμενα το πιθανότερο είναι ότι παίχτηκε resampling από κοινό αρχικό δείγμα παρά κλεψιά. Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι και τα τέσσερα αποτέλεσμα βγήκαν εξαιρετικά.

Dilated Peoples - Worst come to worst
Killah Priest - One step



Από το πρώτο κομμάτι έκοψα το τέλος που φαίνεται καλύτερα η μελωδία, ενώ στο άλλο την αρχή. Και επιτέλους μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξω στους grammar nazis οτι ΤΟ PEOPLES ΕΙΝΑΙ ΔΟΚΙΜΟΣ ΟΡΟΣ!!! Άντε και μας πρήξατε με τη γραμματική των κουμμουνιών.

Jedi Mind Tricks - On the eve of war
Genelec and Memphis Reigns - Chicken Soup



Και πάλι από το πρώτο κομμάτι έκοψα το τέλος και από το δεύτερο ένα ενδιάμεσο τμήμα για να φανούν καλύτερα οι ομοιότητες.

Αυτάαααα. Καλό Σαβ/κο (γιατί βαριόμαστε να γράψουμε "-βατοκύρια-";)

Ελληνικό Ροκ

Βαριόμουν σήμερα κι είπα να κάνω ένα τρολ-ποστ για το πόσο τρελές ροκιές έχουμε στην Ελλάδα (ξεφεύγοντας για άλλη μια φορά απ' το θέμα του μπλογκ).
Πάρτε μια πρώτη γεύση:



Πώπω μιλάμε για τρελή ροκιά, μου 'ρθε να κοπανήσω το κεφάλι μου στο τοίχο από τη πόρωση. Βασίλη είσαι πολύ ροκ και σ' έχει φοβηθεί το μάτι μας. Τέρμα οι ενισχυτές, ανατροπή και κοινωνικός παραγκωνισμός στο στίχο από τον άνθρωπο που, ενώ όλοι οι άλλοι στέλνουν χαιρετίσματα και ευχές για τυπικούς λόγους, αυτός τα κανε τραγούδια και κέρδισε μια μονιμοποίηση στο φεστιβάλ της κνε.
Πάμε για το επόμενο:



Άλλο ένα κομμάτι που θα άκουγα άνετα σε αμερικανικό στριπτιτζάδικο και μας μιλάει για το πόσο βαρύμαγκες και αποβεβλημένοι από την κοινωνία αισθάνονται οι ροκάδες. Εδώ μια παρένθεση: είμαι ο μόνος που θυμάται στο μάθημα της έκθεσης σε συζήτηση για τις "υποκουλτούρες" να αναφέρεται ο όρος "ροκαμπίλι"; ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ;;; Ο Χριστός κι η Παναγία, πόσο lame μουρλόγεροι ήταν αυτοί που γράψαν τα βιβλία μας πριν από 30 χρόνια;;;; Εν πάση περιπτώση, σε νιώσαμε Αντώνη. Μαζί σου. Νεξτ.



Σόρρυ αλλά αυτόν τον ΤΡΕΛΟ ΡΟΚΑ, δε θα μπορούσα να μη τον σχολιάσω. Έκανε καριέρα με το όνομα "Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ". Κι ήτανε πολύ cool και γαμάτος γιατί... είχε ψηλά ρεβέρ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΕΒΕΡ! Οχι, ψέματα, μου 'χανε πει (κι αν κάνω λάθος δε φταίω εγώ) ότι αυτός ο μοδιστρικός όρος αναφέρεται στην τσάκιση στο μπατζάκι.

Δε ξέρω Στάθη μου, και 'γω την ίδια απορία έχω.

Και επειδή έχω αρχίσει να rage-άρω άσχημα μερικούς, να φτάσω στο point μου.

• Πρώτον: κάτι που με τα διεθνή στάνταρ ακούγεται σαν μπαλάντα, rock 'n' roll, country, blues και στη καλύτερη περίπτωση μουσική για στριπτιτζάδικα, ΜΗ ΤΟ ΛΕΣ ΡΟΚ μόνο και μόνο για να απλουστεύσεις τα πράματα. Αυτή η ημιμάθεια έιναι που μας έχει κάνει να θεωρούμε τον Χατζηγιάννη hard rock και τους Onirama heavy metal. Δε θεωρείς χαζούς τους Αμερικανούς που χρησιμοποιούν ίντσες και γαλόνια, ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος χρησιμοποιεί μέτρα και λίτρα; Ακριβώς στην ίδια θέση είσαι.

• Δεύτερον: εάν πάλι συνεχίζεις να το βαφτίζεις ροκ για να εκφράσεις το πόσο επαναστάτης είσαι, καταλήγεις μια μετριότητα. Πες μου για μπάφους και σατανάδες ρε παιδί μου, πες μου πράματα που ως έφηβος θα τα άκουγα κρυφά από φόβο. Οδοντόβουρτσες και σαπούνια "Καραβάκι" θα τα άκουγα κρυφά από ντροπή. Εξάλλου μ' αυτό το σκεπτικό ο Βαμβακάρης είναι πολύ πιο ροκ απ' όσο ποτέ θα γίνεις εσύ.

• Τρίτον: Όποιος ξαναχρησιμοποιήσει την έκφραση "γερόλυκος του ελληνικού ροκ" θα είναι ένα fail με πόδια.

Για κατακλείδα, σας έχω την μοναδική "ροκιά" που δε προσπάθησε να περάσει για ροκιά, αλλά για χιούμορ και έτσι ακριβώς το εξέλαβα και 'γώ.



Αυτά, καλή χώνεψη.

Τι μου θυμίζει...

Ακούς ένα τραγούδι, και κάποιο στοιχείο του κάνει το αυτί σου να κουνηθεί όπως τον ξωτικών στις ταινίες όταν αντιλαμβάνονται κίνηση. Λες, 'κάααπου το 'χω ξανακούσει'. Ε, τέτοιες περιπτώσεις θα δούμε σ' αυτό το άρθρο, αλλά προσοχή: δε μιλάμε τώρα για κλεψιές, μιλάμε για στοιχεία που έχουν παρθεί από ταινίες ή και από άλλα τραγούδια, αλλά είναι υπερβολικά εμφανές για να είναι κλέψια και πιθανότατα έχει πέσει το copyright ντάνγκα-ντάνγκα (εκτός απ' το τελευταίο βέβαια).

Immortal Technique - Peruvian Cocaine
Scarface



Εντάξει, το Scarface είναι μια ταινία σταθμός και σίγουρα η αγαπημένη όλων των (να χαμε να λέγαμε) gangstazzz. Πιθάνον στοιχεία της να υπάρχουν και σε άλλα κομμάτια, εγώ σας έδειξα το πιο σοβαρό απ' αυτά.

Jedi Mind Tricks - Monolith
Ελευθερία Αρβανιτάκη - Το φιλί





Εδώ μιλάμε δε μπήκε καν στο κόπο να κάνει resampling ο Stoupe. Αξίζει να δείτε τα comments από αυτά τα 2 βίντεο, όπου αναφέρονται τα ονόματα αμφότερων των καλλιτεχνών.

Phase 3 - Τελευταίος επιζών
Ninety Eighty-Four



Είναι γνωστό ότι ο Eversor (mc και παραγωγός των Phase 3) είναι μεγάλος fan του Orwell, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη να δανείζεται ηχητικά από το "Ninety Eighty-Four". Εν προκειμένω κολλάει θαυμάσια με το θέμα της ταινίας σε ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα.

Και θα τελειώσουμε με ένα βιασμό που συνέβη πρόσφατα, και είναι η τέλεια ευκαιρία που έψαχνα εδώ και καιρό να στάξω ΧΟΛΗ-δη. Πολλοί θα 'χετε ακούσει/χορέψει αυτό:



Όμως δεν έχετε ακούσει αυτό:



Μπράβο κύριε Πέτρο Χρήστο Χολίδη. Σου εύχομαι να πάθεις ίκτερο και να γεμίσει το αίμα σου χολή-δη. Κατάφερες ένα από τα πιο σοβαρά και σημαντικά κομμάτια στην ιστορία του χιπχόπ να αποτυπωθεί στην συνείδηση των Ελλήνων ως "αράπης-που-λέει-ακαταλαβίστικα-ζαϊρινά". Α, και συγνώμη αν ήμουν πικροχολ-ίδης.

Απλά μ'άρεσε.

Καλημέρα! ^^