Αυτή η εβδομάδα μας βρήκε με μερικά updates από παιχνίδια που είχαμε καλύψει στο παρελθόν.
Το πρώτο που δοκίμασα ήταν αυτό για το Trine και ήτανε λούτσες μπλε και καραφλές. Πάει το voice narrating που μας είχε αρέσει, πάει η ιστορία, πανε τα γραφικά, πάνε όλα. Τσεκάρετε textures:
Ανεκδιήγητο. Πως σε κάποιους πολύ αδύνατους ανθρώπους λέμε "μετράω τα πλευρά σου", ε, εδώ "μετράω τα textures σου". Για level design δε το συζητάμε. Μια μέρα πήγε ο designer της FrozenByte τον τρίχρονο γιο του στο γραφείο και του είπε: "Κοίτα Γιωργάκη, αυτό είναι το engine που φτιάξαμε το Trine". "Μπλα μπα ντα ντα, πατάω κουμπάκια, μπουφ!". Και έτοιμο το update.
To άλλο που δοκίμασα ήταν το update του Left 4 Dead 2. Αρκετά χορταστικό θα έλεγα. Ένα ολόκληρο campaign που καλύπτει το κενό ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο του αρχικού παιχνιδιού, και βρίσκει τους ηρωές μας να κάνουν μια στάση με το τουτού για τσιτσί και κατούρημα.
(από το 2:40 και μετά ξεκινάει το Ζόμπι και Σκατίλα: Μια σχέση με πάθος)
Αρκετό το νέο content (ζομπίδια που κάνουν drop και ένα νέο multiplayer mode) και αρκετό καρδιοχτύπι (κυρίως για να προλάβω τον αγαπητό μας Λανσελότο που ήταν σα να 'χε νέφτι στο ποπό) . Ο πολύς ντόρος σχετικά με το update ήταν οι φήμες για την συνάντηση με τους ήρωες από το αρχικό Left 4 Dead, και λέγαμε "πωπω, λες να 'χει κανα 8-player co-op???". Τσουκ είναι η απάντηση, παίζουν απλά τον ρόλο του npc. Τελική μου ετυμηγορία: "Ε, αφού είναι τζάμπα."
Το 'χουμε συζητήσει ήδη πολύ και ήρθε η ώρα να τα πούμε ΟΛΑ. Μισό να ξυπνήσω τον Σιμπλίτσιο. Ξύπνα ρεε, σα ζόμπι κάθεσαι! Ε; Ναι, τι, που, ποιος;
Για το L4D2 θα πούμε ρε! Τι 'ν' παλι τούτο;
Είναι η τελευταία δημιουργία της Valve, θα το κατέτασσα σε horror-FPS και βρίσκεται στην αγορά από τον Νοέμβριο του 2009. Μπορείς να το παίξεις offline ή online παρέα με έως και 4 φίλους σου. Τσέκαρε:
Πωπώωω τι χασαπίλα είναι αυτή;
Ναι ουυυ, gore-ίλα και άγιος ο θεός, τέτοιο χασαποσέρβικο είχα να δω από εποχές Chiller. Είναι από τα παιχνίδια που θα κάναν τη μάνα μου να αναφωνήσει το ιστορικό: "Αυτά έχουν βία, θα τα βλέπεις στον ύπνο σου" (τη δικιολογώ βέβαια, δεν είναι ό,τι πιο νορμάλ να βλέπεις τον οχτάχρονο γιο σου να παίζει Carmageddon άνιωθος). Και είναι εκπληκτικό και από τεχνικής άποψης, γιατί τα ζόμπι δε φέρουν ένα απλό hitbox που ελέγχει πέτυχες/δε πέτυχες, αλλά κάτι πιο πολύπλοκο γιατί ελέγχουν και το σημείο του σώματος για να το κάνουν πιο ρεαλιστικό. Χτυπάς χέρι, πάει χέρι, χτυπάς πόδι, κούτσαυλος το ζόμπι, χτυπάς σώμα, ΝΑ μια τρύπα με το συμπάθειο. Βέβαια θα σου τύχει να χτυπήσεις σώμα και να βγει ώμος, αλλά αρκετά σπάνια για να το συγχωρήσεις. Στον αντίποδα αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτή η κρεατοθάλασσα, οδήγησε σε πολύ βαριά λογοκρισία από χώρες όπως Αυστραλία και Γερμανία, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ βασίζονται στην πεποίθηση ότι "τα videogames είναι για παιδάκια"... Καλά άστα αυτά, πες μου εσένα τι σου άρεσε.
Εγώ γούσταρα με το key-concept αυτού του παιχνιδιού που είναι η συνεργασία. Πολλές φορές θα βρεθείς σε μειονεκτική θέση λόγω της αριθμητικής υπεροχής των ζόμπι, άλλες φορές θα βρεθείς πεσμένος στο πάτωμα επειδή έφαγες πολύ damage, και άλλες θα βρέθεις εντελώς ανήμπορος από κάποια ικανότητα ενός special infected (θα πούμε πιο κάτω γι' αυτό). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορείς να ελπίζεις στην βοήθεια των συμπαιχτών σου, η οποία είναι κρίσιμη για την κοινή επιβίωση και των τεσσάρων παιχτών. Ακόμα και να τα τινάξεις τελείως τα πέταλα, μπορούν να σε επαναφέρουν με έναν απινιδωτή. Να 'σαι καλά ρε παλικάρι!
Σε άλλες περιπτώσεις θα χρειαστεί να κάνεις ένα μίνι-συμβούλιο με τους φίλους σου για να σχεδιάσετε μια τακτική, γιατί για να έχουμε χάσει 5 φορές στο ίδιο σημείο ΚΑΤΙ δε κάνουμε σωστά.
Για την ατμόσφαιρα στο voice chat δε το συζητώ: κραυγές, τραγουδάκια, μπινελίκια... Αυτά είναι.. Καλά όλα αυτά, αλλά υπάρχει κάτι που να το κάνει εξαιρετικό;
Βέβαια: η μεγάλη ποικιλία σε πίστες, εχθρούς και εξοπλισμό.
Θα δεις όλα τα πιθανά σκηνικά σε ένα ταξιδάκι στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες: εμπορικά κέντρα, βάλτοι, λούνα παρκ, συναυλιακοί χώροι, φυτείες ζαχαρότευτλων, αστικά σκηνικά και φυσικά το δραματικό τέλος πάνω σε μια γέφυρα σωτηρίας (στη κυριολεξία όμως). Κάθε πίστα έχει τα δικά της πρωτότυπα objectives και τα δικά της εμπόδια. Μεχρι και ακραία καιρικά φαινόμενα θα κληθείς να αντιμετωπίσεις.
Όσον αφορά τους εχθρούς, είναι η απάντηση σε κάποιον που παραπονιόταν ότι το Prototype έχει 3 είδη NPCs όλα κι όλα. Εδώ θα δεις από απλούς καθημερινούς ανθρώπους μέχρι κλόουν και τύπους με hazmat suits (ανάλογα και με τη πίστα). Αυτοί που νοστιμεύουν πραγματικά τους ζομποκεφτέδες όμως είναι οι special infected. Αυτά είναι ζόμπι με ειδικές ικανότητες όπως να σε τυλίγουν με τη γλώσσα τους ή να φτύνουν επικίνδυνα οξέα ή απλά να γαμούν και να δέρνουν (Tank και Witch).
Στον εξοπλισμό δεν έχεις τίποτα λιγοτερο από ένα πλήρες οπλοστάσιο, από πιστόλια μέχρι πολυβόλα. Τα πιο διασκεδαστικά θα έλεγα όμως ότι είναι τα Throwables (όπως η "βόμβα εμετού") και τα Melee, απ' τα οποία ιδιαίτερη συμπάθεια δείχνω στο τηγάνι: ήταν γαμάτο ν' ακούς αυτό το "ντινγκ! ντινγκ!" στα κεφάλια τους!
Και πόσο διαρκεί το campaign;
Χοντρικά, κάπου στις 10-11 ώρες. Κι από 'κει και πέρα προσπαθεί να σου κρατήσει το ενδιαφέρον κυνηγώντας κάποια τρελά achievements. Οι ιδέες μερικών εξ' αυτών είναι εντελώς impossiblul, πχ άντε κουβάλα ένα άκυρο αγαλματάκι κήπου για ένα ολόκληρο campaign.. :S
Και να μη ξεχάσουμε και τα online modes, εκ των οποίων το πιο ενδιαφέρον θα έλεγα ότι είναι το "Versus" το οποίο σε βάζει στον ρόλο των special infected. Δηλαδή μιλάμε για κάτι αψεγάδιαστο;
Ε, όχι ακριβώς. Προσωπικά απογοητεύτηκα με το τέλος της ιστορίας. Περίμενα κάτι τόσο εντυπωσιακό όσο το intro που να ολοκληρώνει την ιστορία, και βρήκα κάτι πρόχειρο που αφήνει πολλά ανεξήγητα.
Επίσης εκνευρίστηκα αρκετά με την σχετικά υψηλή δυσκολία. Έριξα τόσα γαμοσταυρίδια στο Normal, που το Hard με Realism Mode on είναι απλησίαστο.
Και δε μπορώ να μην αναφερθώ στην ψιλοκλισέ ιστορία "ξεσπάει-ιός-που-μετατρέπει-τους-πάντες-σε-ζόμπι-και-ο-στρατός-ξεκινάει-βομβαρδισμούς-αγνοώντας-ότι-υπάρχουν-και-μερικά-κααααλά-παιδιά":
Μάααλιστα...
Και τέλος πάρε και το καθιερωμένο cover art.
Κάτσε ρε, τιμή δε μου πες!
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΩ, ΕΝΤΑΞΕΙ;;;;;
ΥΓ: Μ' όλα αυτά μου 'ρθε φλας μπακ από καμιά δεκαετία πριν. Μπαίνει η καθηγήτρια αγγλικών στο δωμάτιο και αναφωνεί ο θεούλης-συμμαθητής: "Ωραία φτιάξατε τα μαλλιά σας, τώρα δεν είστε σα ζόμπι".
Έζησα την πραγματικότητα του να είσαι ηλίθια γκόμενα που επί δύο ώρες στο λεωφορείο περηφανεύεσαι για το πόσα chips έχεις στο Facebook Poker και να το βουλώνεις όταν βρίσκει ευκαιρία να σου μιλήσει επ'αυτού ο λιγουροσαραντάρης.
Μέτρούσα τις μπουκιές της Τζούλιας στο δελτίο του Star.
Έριχνα 25978 γαμοσταυρίδια την ημέρα για την έλλειψη ευρυζωνικότητας (ενσύρματης και ασύρματης) στο χωριό μου.
Είδα 3 ταινίες με Μωυσή και 2 με Χριστό. Καλύτερη ήταν εκείνη του Μελ Γκίμπσον γιατί ένιωθα πολύ γαμάτος που καταλάβαινα 1 στα 5 λατινικά που άκουγα.
Ξόδεψα ενελέητα μπαταρίες λιθίου παίζοντας αυτό και αυτό. Για το πρώτο θα αναφέρω μόνο ότι το δυσκολότερο σημείο ήταν τα γιαπωνέζικα μενού. Για το δεύτερο, μάλλον πρόκειται για την "mobile-έκδοση-πλήρους-παιχνιδιού-με-σκοπό-την-προώθηση" του Anno 1404. Αποτέλεσμα: πλήρης αποτυχία, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας επαναλαμβανόμενος πονοκέφαλος.
Έχασα 8€ στη πόκα.
Τερμάτισα το Sacred (επιτέλους). Θα εμμείνω σε όσα είχα πει σε παλιότερο άρθρο, προσθέτοντας ότι ενθουσιάστηκα από την τροπή της πλοκής προς το τέλος, άλλα απογοητεύτηκα από το πόσο εύκολο ήταν.
Είδα το Left 4 Dead 2 να έχει νέα μειωμένη τιμή μετά το Midweek Madness η οποία και πάλι είναι 35% μικρότερη της αρχικής. FFFFFFUUUU-
ΥΓ: Υπήρχε κι άλλος που έλεγε "ο Πάσχας" αντί "το Πάσχα" όταν ήταν μικρός επειδή αγνοούσε ότι είναι εβραϊκή άκλιτη λέξη (που btw δεν έχει και καμία σχέση με την Ανάσταση);
Σιμπλιτσιεεεεεεεε! Τερμάτισες το Half-Life 2 και θα μας πρήξεις.
Μένταλιστ είσαι; Ναι, 'dont do it SteFO'!.
Δε το γλιτώνεις. Πριν απ' όλα τσέκαρε αυτό:
Αν εξαιρέσεις το ότι εγώ ποτέ δε θα επέλεγα κοκκάλινο σκελετό, τάλε κουάλε δεν είμαστε; Σόρρυ SteFO, a challenger appears:
WTF, τα προσπερνάω όλα αυτά και πάω στην τυπική διαδικασία. Θα πεις για στόρυ...
...Το στόρυ είναι πολύ θολό στην αρχή. Ειδικά αν έχεις παίξει το πρώτο, στη πρώτη ώρα παιχνιδιού είσαι με μια φάτσα που το 'τι στο μπούτσο έχει γίνει εδώ;' είναι ζωγραφισμένο πάνω της. Η αλήθεια είναι πως το όλο franchise θα μπορούσε να 'χει τελειώσει από το 1, αλλά όοοοοχι σου πετάνε έναν G-Man να σ' αφήσει στην αγωνία και κάνουν έξι χρόνια για να κολλήσουν μια δεύτερη ιστορία που θα σ' απασχολήσει για 30 ακόμα ώρες. Παρ' όλα αυτά μόλις εξοικειωθείς με τις αλλαγές και τον καινούριο σου ρόλο, δε θες να σταματήσει. Είναι αν μη τι άλλο, καλογραμμένο με πολύ μυστήριο και αγωνία (είναι μανούλες στα cliff-hangers). Τώρα θα πεις για γραφικά...
Τα γραφικά είναι αναπάντεχα καλά, και ακόμα και μετά από 6 χρόνια, δε μοιάζουν καθόλου πεπαλαιωμένα. Αμα συγκρίνεις αυτό με Left4Dead 2 ας πούμε, δε θα δεις και την τεράααστια διαφορα. Ειδικά στα πολύγωνα που απαρτίζουν τα οπίσθια της Alyx έχουν βάλει μεράκι οι μπαγάσες. Και τώρα θα πεις για gameplay...
To gameplay είναι στον αντίποδα αυτού που θα χαρακτήριζες 'ανεγκέφαλο πιστολίδι'. Είναι αρκετές οι φορές (αισθητά λιγότερες απ' το 1 όμως) που θα πρέπει να επιστρατεύσεις την εφευρετικότητα σου για να προχωρήσεις, όπως πχ να φτιάξεις μια τραμπάλα για να ανέβεις σε ένα ψηλό σημείο ή να ανυψώσεις μια ράμπα για να αποφύγεις νερό που διαρρέεται από ρεύμα. Άλλες φορές ο προσεκτικός σχεδιασμός και η τακτική θα σε βοηθήσουν περισσότερο από τα αντανακλαστικά σου, όταν πχ θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις μερικά sentry guns για να απωθήσεις αλλεπάλληλες επιθέσεις δεκάδων αντιπάλων. Το gravity gun τέλος, δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στο παιχνίδι καθώς σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις το περιβάλλον και τη φαντασία σου. Κορυφαία στιγμή όταν πετάς τις λαδομπογιές στα ζόμπι και γίνονται σαν να τους έχυσε ρινόκερος. Και επιτέλους θα μιλήσεις για τ' αρνητικά...
Δεν είναι πολλά. Απλά στο Episode 1 κόντεψα να πάθω επιληψία. Επί το πλείστον ήταν θεοσκότεινα και έπρεπε να χρησιμοποιώ συνέχεια fleshligh flashligh. Αποτέλεσμα; Μετά από 3-4 ώρες παιχνιδιού όπου και να κοιτούσα έβλεπα έναν άσπρο κύκλο!
Ποπόοοοο τι βολικό να πολεμάς ένα φωτεινό κύκλοοοοο...
Και κάτι που δε μπορώ ν' αφήσω με τίποτα ατιμώρητο είναι η ασυνέπεια στην παράδοση των επεισοδείων. Πες ότι αύριο βγαίνει το Episode 3. Δείξε μου έναν που να έπαιξε το Episode 2 το 2005 και θυμάται τι έγινε. Έναν. Μας έχεις γκαστρώσει κυρα-Valve. Άντε πες και το οικονομικό να τελειώνουμε...
Τι να σας πω ρε παιδιά εγώ το Orange Box πήρα, τζάμπα πράμα. Από Steam αν πας έχει 23€ και από Play 19.5€ για τρία γαμάτα παιχνίδια. Αν πας για σκέτο (μαζί με τα επεισόδεια) έχει 27€ στο Steam και 29€ στο Play. Συμπέρασμα: Orange Box με τις μπάντες.
ΥΓ1: Έβαλα stat counter και σε περίοδο καινούριου άρθρου (του προηγούμενου) μέτρησε 8 επισκέπτες. Ποποοοοο!
ΥΓ2: Αποχαιρετώ εσάς τους 8 για 2 βδομάδες λόγω τζιτιπι 3G κάλυψης στο χωριό μου.
ΥΓ3: Valve γαμιέσαι:
ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ;;;;;
FFFFFFFFFFUUUUUUUUU-
Είχα μερικά πράματα να πω και είπα να τα πω μαζεμένα, μη κάνω ξεχωριστό ποστ για το καθένα.
Πρώτο:
Εχθές διεξήχθη το πρώτο Left 4 Dead 2 session. Οι εντυπώσεις μας;
ΓΑΜΑΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!
Σοβαρά τώρα, βρείτε άλλους τρεις φίλους και πάρτε το. Ορδές από ζόμπι, επιβίωση, χέρια πόδια να πετάγονται από 'δω από 'κει, συνεργασία, τακτικές, καφρίλες στο voice chat, ο ένας σώζει τον άλλον, κράτα με να σε κρατώ ν' ανεβούμε το βουνό. Δεν υπάρχει πιο τέλειο σκηνικό. Με πρόχειρους υπολογισμούς σκοτώσαμε περίπου 3000 ζόμπι σε 5 ώρες.
Τα εύσημα μου στον Λανσελότο για τη λυτρωτική του ιδέα στο τέλος του πρώτου campaign.
Bonus: Πάρτε μάτι από στήσιμο voice chat όταν δεν έχεις κανονικό headset...
Δεύτερο:
Με πήραν στην beta του APB!!!! Έχω χεστεί απ' τη χαρά μου δε το συζητώ. Τζάμπα παιχνίδι μέχρι το επίσημο release! Αλλά φευ, είναι closed ακόμα και μπορώ να παίζω μόνο όποτε μου λένε αυτοί, συν ότι πρέπει να φάω μια μέρα για downloading.
Για πείτε κάμια γνώμη για χαρακτήρα και faction. Τα τέσσερα διαθέσιμα είναι:
Bloodroses: emo παιδάκια πλουσίων οικογενειών που κάνουν εγκλήματα γιατί βαριούνται.
G-Kings: σκειτοπανκοχιπχοπάδες 'επαναστάτες'. Γκέτο γκόσπελ και άγιος ο Τουπάκ.
Praetorians: στρατόκαβλοι με κρατική επιχορήγηση.
Prentiss Tigers: κάγκουρες, αθληταράδες και adrenaline junkies που την είδαν Batman.
Τείνω προς το δεύτερο με μπυροκοιλιά και μπλουζάκι pedobear.
Τρίτο:
Λέω να φτιάξω μια μόνιμη στήλη με θέμα flash games έξω από τα συνηθισμένα. Ό,τι βρίσκεται δηλαδή στην αντίπερα όχθη από τους διαδικτυακούς αγρότες και αυτά:
Ο τίτλος θα είναι Flashterpiece.... Το πιάσατε; Λογοπαίγνιο... flash... masterpiece.... καλά... :/
