Θα προσπαθησω να είμαι όσο πιο σύντομος και περιεκτικός γίνεται με το συγκεκριμένο, γιατί πιστέψτε με ΕΧΕΙ ΜΑΛΛΙΑ. Fallout 3, μπλα μπλα, Bethesda, Game of the Year του 2008 (πως περνάν τα χρονια ρε), οκ, πάμε βίντεο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα review. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα review. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 4 Απριλίου 2012
Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
Χεσοκλανίδια (F.E.A.R. Review)
Ω, ναι, ξαραχνιάσαμε το dashboard του μπλογκακίου, μετά από πέντε μήνες newfaggotry, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΣΤ!
Σήμερα θ' ασχοληθούμε μεεεε...
F.E.A.R.
Ναι, πρήξτε μου το μπούτσο, βγήκε το 3 και 'γώ έπαιξα το 1. Θα κάτσετε να διαβάσετε τη βαρυσήμαντη άποψη μου. Μιλάμε για ένα από τα πιο γνωστά fps, εσοδείας 2006 αν θυμάμαι καλά, που προσπαθεί να ενσωματώσει το στοιχείο του thrilla στα ενδιάμεσα του πιστολιδίου. Τα καταφέρνει; Ω, βέβαια, είναι καθαρό χεσοκλανίδι. Ο κεντρικός "κακός" βασίζεται στο κλασικό μοτίβο "νιάνιαρο με τρελές ψυχικές ικανότητες που εμφανίζεται στο άκυρο και μακελεύει αβέρτα" σαν το κοριτσάκι του The Ring ένα πράμα, ή σαν το άλλο το κούτσκο απ' το The Grudge. Στην περίπτωση μας έχουμε την Alma, ένα ανθρώπινο πειραματόζωο με τηλεπαθητικές ικανότητες, η οποία ζητά απ' τον γιόκα της, Paxton Fettel να την σώσει από τις εγκαταστάσεις της κακιάς Armacham Corporation. Ο Paxton (άκου όνομα) όμως τα κάνει πουτάνα υγροποιώντας μαλακούς ιστούς οποιουδήποτε υπαλληλάκου βρει μπροστά του, και εκεί έρχεται ο πρωταγωνιστής, μέλος της F.E.A.R. (First Encounter Assault Recon, κάτι ανάμεσα σε ΔΙ.Α.Σ. και GhostBusters) για να τον κυνηγήσει. Και εκεί ξεκινάν τα προβλήματα, η ιστορία παρουσιάζεται πολύ κακά, ούτε ένα cutscene, ούτε λίγο σοβαρό voice acting, το μόνο που μπορείς να κάνεις για να παρακολουθήσεις την ιστορία είναι να ακούς κάτι ηχογραφημένα logs σε λαπτοπάκια με διαλόγους των χαρακτήρων. Εγώ βαριόμουν και μέχρι το τέλος δεν είχα καταλάβει χριστό, από το άρθρο της wiki μπήκα στο νόημα.
Από οπτικής απόψεως έμεινα ικανοποιημένος, υπήρξαν 2 σημεία που ξεχώρισαν:
Από gameplay χάνει. Μόνο η ΑΙ αξίζει, η οποία σού δίνει πραγματικά δύσκολες μάχες. Τα botάκια εφαρμόζουν ομαδικές τακτικές και δε χαρίζουν κάστανα. Καλύπτουν ο ένας τον άλλον, είναι πιο επιθετικοί όταν είναι πολλοί σε αριθμούς και πιο συντηρητικοί όταν λιγοστεύουν. Όταν πας να διαλέξεις επίπεδο δυσκολίας επισημαίνεται ότι το τελευταίο είναι "μόνο για μαζοχιστές", δε 'ν' τυχαίο. Το δυνατό χαρτί του παίχτη είναι το slo mo, αυτοεπεξηγητικό πιστεύω, το 'χουμε ξαναδεί κι αλλού, μην επεκταθούμε. Στα όπλα δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη πρωτοτυπία, 10 μάρκες πιστολάκια, 12 μάρκες smg, άλλες 7 shotguns και ξύστα με γκασμά. Μέσα σ' όλο αυτό μου βάλαν και meele attacks, ανάθεμα με αν τα χρησιμοποιησα μία φορά. Εχθρούς επίσης θα βλέπεις συνέχεια τους ίδιους και τους ίδιους λακέδες της Armacham, αλλά το χειρότερο απ 'ολα είναι το level design. Εκνευριστικές πίστες, όλες ακολουθούν το "μπλοκαρισμένη πόρτα - βρες ένα παράδρομο", πολύ μικρή διακοσμητική ποικιλία, όλη την ώρα αναρωτιέσαι "ρε μήπως έχω ξαναπεράσει από 'δώ;", δεν υπάρχει κανενός είδους βοήθεια στην πλοήγηση και χάνεσαι έυκολα. Σκηνικά σαν το παρακάτω θα βλέπετε συνεεεέχεια...
"Εν τέλει ν' ασχοληθούμε;", θα μου πείτε. Και θα σας απαντήσω σε άπταιστα ελληνικά: "Μμμ, μμ". Για 9 ευρουλάκια, ντέφι να γίνει, μπορεί το 2 να 'ναι καλύτερο.
Σήμερα θ' ασχοληθούμε μεεεε...
F.E.A.R.
Ναι, πρήξτε μου το μπούτσο, βγήκε το 3 και 'γώ έπαιξα το 1. Θα κάτσετε να διαβάσετε τη βαρυσήμαντη άποψη μου. Μιλάμε για ένα από τα πιο γνωστά fps, εσοδείας 2006 αν θυμάμαι καλά, που προσπαθεί να ενσωματώσει το στοιχείο του thrilla στα ενδιάμεσα του πιστολιδίου. Τα καταφέρνει; Ω, βέβαια, είναι καθαρό χεσοκλανίδι. Ο κεντρικός "κακός" βασίζεται στο κλασικό μοτίβο "νιάνιαρο με τρελές ψυχικές ικανότητες που εμφανίζεται στο άκυρο και μακελεύει αβέρτα" σαν το κοριτσάκι του The Ring ένα πράμα, ή σαν το άλλο το κούτσκο απ' το The Grudge. Στην περίπτωση μας έχουμε την Alma, ένα ανθρώπινο πειραματόζωο με τηλεπαθητικές ικανότητες, η οποία ζητά απ' τον γιόκα της, Paxton Fettel να την σώσει από τις εγκαταστάσεις της κακιάς Armacham Corporation. Ο Paxton (άκου όνομα) όμως τα κάνει πουτάνα υγροποιώντας μαλακούς ιστούς οποιουδήποτε υπαλληλάκου βρει μπροστά του, και εκεί έρχεται ο πρωταγωνιστής, μέλος της F.E.A.R. (First Encounter Assault Recon, κάτι ανάμεσα σε ΔΙ.Α.Σ. και GhostBusters) για να τον κυνηγήσει. Και εκεί ξεκινάν τα προβλήματα, η ιστορία παρουσιάζεται πολύ κακά, ούτε ένα cutscene, ούτε λίγο σοβαρό voice acting, το μόνο που μπορείς να κάνεις για να παρακολουθήσεις την ιστορία είναι να ακούς κάτι ηχογραφημένα logs σε λαπτοπάκια με διαλόγους των χαρακτήρων. Εγώ βαριόμουν και μέχρι το τέλος δεν είχα καταλάβει χριστό, από το άρθρο της wiki μπήκα στο νόημα.
Από οπτικής απόψεως έμεινα ικανοποιημένος, υπήρξαν 2 σημεία που ξεχώρισαν:
- Τα particle effects: είναι μη πεις ότι πυροβολείς, θα γεμίσει ο τόπος ο τόπος σπίθες και σκόνες. Αλλά μιλάμε για σκόνη. Με 2 εισπνοές Aerolin σε κάθε πίστα πρέπει να είσαι. Προσδίδει ρεαλισμό παρόλαυτά.
- Το parallax mapping: Εκεί έμεινα μαλάκας. Είναι αυτό το κόλπο που κάνουν για να δίνουν βάθος σε επίπεδες επιφάνειες. Να κάνω τρύπες σε τοίχους και να αναρωτιέμαι, "έχουν destructible επιφάνειες;" και να κάθομαι να το χαζέυω και να αναρωτιέμαι πως το κάναν...
Από gameplay χάνει. Μόνο η ΑΙ αξίζει, η οποία σού δίνει πραγματικά δύσκολες μάχες. Τα botάκια εφαρμόζουν ομαδικές τακτικές και δε χαρίζουν κάστανα. Καλύπτουν ο ένας τον άλλον, είναι πιο επιθετικοί όταν είναι πολλοί σε αριθμούς και πιο συντηρητικοί όταν λιγοστεύουν. Όταν πας να διαλέξεις επίπεδο δυσκολίας επισημαίνεται ότι το τελευταίο είναι "μόνο για μαζοχιστές", δε 'ν' τυχαίο. Το δυνατό χαρτί του παίχτη είναι το slo mo, αυτοεπεξηγητικό πιστεύω, το 'χουμε ξαναδεί κι αλλού, μην επεκταθούμε. Στα όπλα δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη πρωτοτυπία, 10 μάρκες πιστολάκια, 12 μάρκες smg, άλλες 7 shotguns και ξύστα με γκασμά. Μέσα σ' όλο αυτό μου βάλαν και meele attacks, ανάθεμα με αν τα χρησιμοποιησα μία φορά. Εχθρούς επίσης θα βλέπεις συνέχεια τους ίδιους και τους ίδιους λακέδες της Armacham, αλλά το χειρότερο απ 'ολα είναι το level design. Εκνευριστικές πίστες, όλες ακολουθούν το "μπλοκαρισμένη πόρτα - βρες ένα παράδρομο", πολύ μικρή διακοσμητική ποικιλία, όλη την ώρα αναρωτιέσαι "ρε μήπως έχω ξαναπεράσει από 'δώ;", δεν υπάρχει κανενός είδους βοήθεια στην πλοήγηση και χάνεσαι έυκολα. Σκηνικά σαν το παρακάτω θα βλέπετε συνεεεέχεια...
"Εν τέλει ν' ασχοληθούμε;", θα μου πείτε. Και θα σας απαντήσω σε άπταιστα ελληνικά: "Μμμ, μμ". Για 9 ευρουλάκια, ντέφι να γίνει, μπορεί το 2 να 'ναι καλύτερο.
Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
ΤΣΟ και ΛΟ (Shank Review)
Sup dawgs??? Τελειώνουν οι "σοβαρές" υποχρεώσεις και επιστρέφουμε στο gaming και reviews που τόσο μα τόσο αγαπάτε. Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Shank, έναν side-scrolling τίτλο δια χειρός Klei Entertainment που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2010. "Όοοοχι", θα μου πείτε, "τον Αύγουστο κυκλοφόρησε!" Χέστηκα για τις κονσολες. Όλα ξεκινούν με ένα trailer που είδα το καλοκαίρι:
"Fuckin' awesome" η πρώτη μου αντίδραση και εννοείται ότι απέκτησε μια θέση στη συλλογή μου με τη πρώτη ευκαιρία.
Η ιστορία αν και όχι εξαιρετική είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αποκαλύπτεται σιγά-σιγά μέσω flashbacks, ενώ ακολουθεί το στερεότυπο του Kill Bill: κάτι κωλόπαιδα μου κάναν κάτι κακό και κυνηγάω να σκοτώσω τους υπαίτιους έναν προς έναν. Στην περίπτωση του Shank πρόκειται για κάποιον πρώην πληρωμένο δολοφόνο που θέλει να πάρει εκδίκηση από την πρώην συμμορία του.
Πέρα από τις ιστορίες για αγρίους όμως τι ήταν αυτό που σας έκανε εντύπωση από το trailer; Μα φυσικά η γαμάτη σχεδίαση και το animation. Η σχεδίαση των χαρακτήρων είναι στο χέρι, σε καρτουνίστικο στιλάκι και το animation ομαλότατο, δε χαρίστηκαν frames. Αυτός ο γελοίος λεει: "Εμένα μου θύμισε το Ντέξτερ καθώς και πολλά άλλα καρτούν του Cartoon Network, Samurai Jack κλπ" και εννοείται πως δεν τον παίρνουμε στα σοβαρά. Συνοψίζοντας την αισθητική του Shank σε μία φράση θα παραφράσω τη διαφήμιση από το γνωστό ανθρακούχο καραμελόνερο: "Tο 2D όπως θα έπρεπε να είναι". Πολλές φορές βέβαια μοιάζουν τα σκηνικά να είναι τα ίδια, απλά διαφορετικά χρωματισμένα, αλλά κάνουμε ότι το παραβλέπουμε... Η μουσική είναι επίσης πολύ καλή και πολύ ταιριαστή με το όλο desperado-viva mexico-saludo-tequila sunrise κλίμα. Τσέκαρε:
Το gameplay συνοψίζεται σε 3 λέξεις: "ΠΟΥΤΣΟ ΚΑΙ ΞΥΛΟ!". Μεγάλα, βίαια και ευρηματικά combo, όρεξη να 'χεις να δέρνεις. Ιδιαίτερα ικανοποιητικό θα έλεγα ότι είναι όταν η εχθροί έχουν πεθάνει και συνεχίζεις να βαράς φωνάζοντας: "ΑΣΕΛΓΕΙΑΑΑΑΑΑ!!!". Στη προσπάθεια σου αυτή φυσικά συμβάλει και μια καλή ποικιλία από όπλα: μαχαίρια, ματσέτες, περίστροφα, ούζι, καραμπίνες and so on and so on. Το πιο πρωτότυπο ήταν οι αλυσίδες με τις οποίες έπνιγες τους αντιπάλους ενώ ταυτόχρονα πυροβολείς δεξιά-αριστερά. Καύλα. Όλα αυτά τα σκηνικά εκτυλίσσονται σε μια ευρεία ποικιλία από πίστες (μπαρ, σφαγεία, κωλάδικα, επάυλεις) στο τέλος της καθεμιάς υπάρχει ένα ευρηματικό boss fight, ενώ δε λείπει και το platforming. Αν επιχειρήσετε να παίξετε το "διπλό" θα βρείτε θετικό το ότι δεν είναι απλά δυο παίχτες στην ίδια ιστορία αλλά έχει δική του ιστορία που λειτουργεί ως υπόβαθρο στην κύρια. Σαν διάρκεια θα το χαρακτήριζα μικρό, αλλά χορταστικό.
Στα πλην θα εντάξω τα πολλά κουμπιά. Αλλά πολλά κουμπιά. Της πουτάνας γίνεται. Μέχρι να το μάθεις θα ζοριστείς λίγο και ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να τη παλέψεις με το default setting των κουμπιών. Ο χειρισμός αργάει λίιιιγο να ανταποκριθεί και πολλές φορές βαράει στο γάμο του Καραγκιόζη, γιατί άμα ξεκινήσει ένα combo προς μια κατεύθυνση δύσκολα αλλάζει προς την άλλη και τον τρως από πίσω. Επίσης τα bosses στο διπλό είναι εκνευριστικά δύσκολα. Αλλά σου σπάν τα ούμπαλα λέμε, δε περνιούνται με τίποτα. Και τέλος, απ' τα μεγάλα αρνητικά είναι και το όχι-τοσο-εντυπωσιακό τέλος, το οποίο πλησιάζει τα όρια της αμερικανιάς.
Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αυθεντικό τίτλο, που περνάς χαλαρά ένα διασκεδαστικό απόγευμα. Και φθηνό, κάπου στα 10 ευρά.
Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010
Φίλα με, έχω σκορβούτο
'Sup scurvy dawwwgs?? Καιρό είχαμε να κάνουμε ρεβιού εεε; Και σας έχω κάτι σπέσιαλ: Monkey Island 2: Le Chuck's Revenge: Special Edition (και γαμώ τους σύντομους τίτλους).
Τι 'ν' τούτο;
Τι "τι 'ν' τούτο" ρε χαλβά;; Με δουλεύεις;;;; Είναι το remake του κλασσικού πλέον point-n-click adventure της Lucas Arts εσοδείας 1991 (το ορίτζιναλ, το remake βγήκε τώρα στα κοντά). Να πέσει trailer παρακαλώ...
(παραπλανητικό, δεν είναι και σε 3D)
Τι θέμα έχει;
Το θέμα του είναι ότι τώρα που ο Guybrush (ο γνωστός πειρατής της σειράς) νίκησε τον Le Chuck (ο γνωστός κακός πειρατής-φάντασμα-ζόμπι-ghoul-or something της σειράς), αισθάνεται πολύ φίρμα και πιστέυει ότι για να ολοκληρώσει την επιτυχία του πρέπει να βρει και έναν γαμάουα θησαυρό που λέγεται Big Whoop και έτσι ξεκινά την περιπέτεια του τριγυρνόντας σε φανταστικά νησιά της Καραβαϊκής*, αλλά guess what, από μαλακία του ανασταίνει τον Le Chuck και εκεί αρχίζουν τα παρατράγουδα. Από πλευράς υπόθεσης μου άφησε ερωτήματα για το τι συνέβη ανάμεσα στο 1 και το 2, και αναμεσα στο 2 και το 3 και τώρα θέλω να ξαναπαίξω το 3 για να δω μήπως καλύπτονται... :S
Απο παρουσίαση τι λέει;
Τα αναμενόμενα, ότι είχαμε δει και στο remake του 1. Ανασχεδιασμένες εικόνες στα σκηνικά και τους χαρακτήρες και ένα χεράκι voice acting. Τα sprites αισθητά πιο ομαλά στη κίνησή τους. Α, και μη ξεχάσω, τώρα βάλανε και audio commentary (χέστηκε η Φατμέ). Πάρτε κι ένα screenshot μην είμαι μόνο μπλαμπλά.
Από gameplay;
Έσπασε ο παραδοσιακός κύκλος: απελπίζομαι - πατάω hint - το λύνω. Τώρα είναι: απελπίζομαι - πατάω hint - "ε, αυτό το ήξερα" - ξαναπατάω hint - "ε, κι αυτό το ήξερα" - ξαναμαναπατάω hint - "πω ρε πούστη, μόνος μου πρέπει να το βρω".
Πρόσεξες κάτι καλό;
*= που κάνουν κρουαζιέρες οι Vicks.
Τι 'ν' τούτο;
Τι "τι 'ν' τούτο" ρε χαλβά;; Με δουλεύεις;;;; Είναι το remake του κλασσικού πλέον point-n-click adventure της Lucas Arts εσοδείας 1991 (το ορίτζιναλ, το remake βγήκε τώρα στα κοντά). Να πέσει trailer παρακαλώ...
(παραπλανητικό, δεν είναι και σε 3D)
Τι θέμα έχει;
Το θέμα του είναι ότι τώρα που ο Guybrush (ο γνωστός πειρατής της σειράς) νίκησε τον Le Chuck (ο γνωστός κακός πειρατής-φάντασμα-ζόμπι-ghoul-or something της σειράς), αισθάνεται πολύ φίρμα και πιστέυει ότι για να ολοκληρώσει την επιτυχία του πρέπει να βρει και έναν γαμάουα θησαυρό που λέγεται Big Whoop και έτσι ξεκινά την περιπέτεια του τριγυρνόντας σε φανταστικά νησιά της Καραβαϊκής*, αλλά guess what, από μαλακία του ανασταίνει τον Le Chuck και εκεί αρχίζουν τα παρατράγουδα. Από πλευράς υπόθεσης μου άφησε ερωτήματα για το τι συνέβη ανάμεσα στο 1 και το 2, και αναμεσα στο 2 και το 3 και τώρα θέλω να ξαναπαίξω το 3 για να δω μήπως καλύπτονται... :S
Απο παρουσίαση τι λέει;
Τα αναμενόμενα, ότι είχαμε δει και στο remake του 1. Ανασχεδιασμένες εικόνες στα σκηνικά και τους χαρακτήρες και ένα χεράκι voice acting. Τα sprites αισθητά πιο ομαλά στη κίνησή τους. Α, και μη ξεχάσω, τώρα βάλανε και audio commentary (χέστηκε η Φατμέ). Πάρτε κι ένα screenshot μην είμαι μόνο μπλαμπλά.
Από gameplay;
Έσπασε ο παραδοσιακός κύκλος: απελπίζομαι - πατάω hint - το λύνω. Τώρα είναι: απελπίζομαι - πατάω hint - "ε, αυτό το ήξερα" - ξαναπατάω hint - "ε, κι αυτό το ήξερα" - ξαναμαναπατάω hint - "πω ρε πούστη, μόνος μου πρέπει να το βρω".
Πρόσεξες κάτι καλό;
- Καφροατάκες όπως του τίτλου σε αφθονία
- Κλασσικοί χαρακτήρες όπως ο Stan και ο Toothrot που δε τη παλεύουν κάστανο.
- Βελτιωμένος χειρισμός, αν μη τι άλλο. Τώρα δεν έχεις και τις έξι εντολές να εφαρμόζονται στα αντικείμενα, αλλά μόνο αυτές που έχουν νόημα. Γιατί να μιλήσω σε μια πόρτα; Ή γιατί να σπρώξω ένα μαντήλι;;;; Ευτυχώς που το καταλάβαν και το διορθώσαν. Για τις μαζόχες υπάρχει πάντα το old school mode.
- Οι χαρακτηριστικές τζαμαϊκανά-percussion-μουσικάρες!
- Λίγο πρόχειρο voice acting ίσως; Τα μισά αντικείμενα δεν έχουν κάτι να σχολιάσεις και απλά ακούς ένα "Nice" σε 15 διαφορετικούς τόνους.
- Τα animations κάποιες φορές είναι υπερβολικά αργά και δε συγχρονίζονται καλά με τα ηχητικά εφέ.
- Achievements. Τι να τα κάνεις τα achievements σε adventure;;; Άσε που δεν υπάρχει περιγραφή για το πως να τα πετύχεις και είναι εντελώς τυχαία...
- Το τέλος... (στη κυριολεξία όμως!!) Ήταν εντελώς μεξικάνικο...
*= που κάνουν κρουαζιέρες οι Vicks.
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Σπλινάντερο Cell
Σιμπλιτσάκοοοο, ξύπνα ρε ζώο, έχουμε review!!
Τι πάλι;
Το Splinter Cell.
Το Conviction;
Όχι, το original. Και ναι ναι είναι το κλασσικό μου κόμπλεξ που θέλω να παίξω ένα καινούριο παιχνίδι που πάντα είναι το 3ο-4ο μιας σειράς και αντιμετωπίζω το αιώνιο ερώτημα: "Κι αν πρέπει να ξέρω την ιστορία από τα προηγούμενα;"
Και για πες εντυπώσεις...
Ένα πράμα θα πω, ΑΛΗΤΕΣ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ GAME REVIEWERS! Ποιος πήγε και του έβαλε 91/100 στο Metacritic και με πήρε στο λαιμό του;;;
Γιατί, τόσο χάλια ήταν;
Όχι, κακό δεν ήταν, αλλά και για 91 ΔΕΝ ήταν.
Για πάρτα από την αρχή.
ΟΚ, ξεκινάμε με το καθιερωμένο τρέιλερ.
Εντάξει πήρατε μια ιδέα. Ένας μαυροφορεμένος τύπος αλά Τομ Κρουζ στο Mission Impossible και τέτοια. Το σενάριο μπορώ να πω ότι είναι από τα δυνατά σημεία του. Μια παραστρατιωτική κινεζική οργάνωση που προσπαθεί να στήσει την σκηνή του Τρίτου Παγκοσμίου πολέμου απ' την μια μεριά, και ο καλός Αμερικανός πράκτορας της NSA, εν ονόματι Sam Fisher που προσπαθεί να σώσει τον κόσμο απ' την άλλη. Κατασκοπικές ταινίες να πω την αλήθεια ποτέ δε μ' αρέσαν, αλλά εδώ τουλάχιστον είχα 28 ώρες να καταλάβω το σενάριο. Πάντως στο τέλος σου αφήνει μια γλυκιά αίσθηση ικανοποίησης.
Από παρουσίαση/τεχνικό τομέα;
Εδώ δε θα είμαι τόσο ευγενικός. Γραφικά θα έλεγα γενικά καλά και θυμάμαι ότι μου έκανε εντύπωση το animation της φωτιάς (δεδομένης της ηλικίας πάντα). Το κακό είναι ότι σπανίως απολαμβάνεις τα χρώματα γιατί 80% του χρόνου έχεις το night vision και καταλήγεις να αισθάνεσαι σαν κουκουβάγια. Εκτός απ' αυτό το πταίσμα, έχουν γίνει και μεγάλες μαλακίες. Πόσες φορές έχετε εκνευριστεί σε ταινίες που ξένοι μιλάνε αγγλικά ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ αλλά με προφορά; Ε, το Splinter Cell είναι άλλη μια απ' αυτές τις φορές. Θα ακούσεις αγγλικά με γεωργιανή προφορά, αγγλικά με ταϋλανδέζικη προφορά, με κινέζικη, απ' όλα έχει ο μπαχτσές. Να μιλήσουν τη μητρική τους με κανάν υπότιτλο, ούτε που τους πέρασε απ' το μυαλό. Αλλά ήταν και μια πίστα που ήταν όοοο,τι να 'ναι, ήταν ολόκληρη ένα glitch, και ένοιωσα πως πρέπει να το μοιραστώ αυτό:
Ναι, ξέρω τι σκέφτεστε: ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΟΚΑΒΛΗΣ ΕΚΑΝΕ TESTING;;;;; Δεν είναι κάτι που σου διαφεύγει απ' τη προσοχή, δυο βήματα εμπρος κάνεις, και κολλάει!!
Καλά, καλά για πες gameplay μπας και στρώσει η δουλειά...
Μ, μ... Ανάμεικτα τα πράματα. Ας ξεκινήσω με τα καλά:
Και κάπου εδώ ήρθε η ώρα να τα χώσεις...
Ακριβώς, έχουμε και λέμε:
ΟΚ, πιστεύω πιάσαμε την εικόνα, πες τιμή και cover να τελειώνουμε.
Τιμή πάλι καλά, λόγω παλαιότητας είναι όσο μια μπύρα σε πιασοκωλέ μαγαζί. Πάρε και cover:
Το κανονικό ρε!
Καλά....
Τι πάλι;
Το Splinter Cell.
Το Conviction;
Όχι, το original. Και ναι ναι είναι το κλασσικό μου κόμπλεξ που θέλω να παίξω ένα καινούριο παιχνίδι που πάντα είναι το 3ο-4ο μιας σειράς και αντιμετωπίζω το αιώνιο ερώτημα: "Κι αν πρέπει να ξέρω την ιστορία από τα προηγούμενα;"
Και για πες εντυπώσεις...
Ένα πράμα θα πω, ΑΛΗΤΕΣ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ GAME REVIEWERS! Ποιος πήγε και του έβαλε 91/100 στο Metacritic και με πήρε στο λαιμό του;;;
Γιατί, τόσο χάλια ήταν;
Όχι, κακό δεν ήταν, αλλά και για 91 ΔΕΝ ήταν.
Για πάρτα από την αρχή.
ΟΚ, ξεκινάμε με το καθιερωμένο τρέιλερ.
Εντάξει πήρατε μια ιδέα. Ένας μαυροφορεμένος τύπος αλά Τομ Κρουζ στο Mission Impossible και τέτοια. Το σενάριο μπορώ να πω ότι είναι από τα δυνατά σημεία του. Μια παραστρατιωτική κινεζική οργάνωση που προσπαθεί να στήσει την σκηνή του Τρίτου Παγκοσμίου πολέμου απ' την μια μεριά, και ο καλός Αμερικανός πράκτορας της NSA, εν ονόματι Sam Fisher που προσπαθεί να σώσει τον κόσμο απ' την άλλη. Κατασκοπικές ταινίες να πω την αλήθεια ποτέ δε μ' αρέσαν, αλλά εδώ τουλάχιστον είχα 28 ώρες να καταλάβω το σενάριο. Πάντως στο τέλος σου αφήνει μια γλυκιά αίσθηση ικανοποίησης.
Από παρουσίαση/τεχνικό τομέα;
Εδώ δε θα είμαι τόσο ευγενικός. Γραφικά θα έλεγα γενικά καλά και θυμάμαι ότι μου έκανε εντύπωση το animation της φωτιάς (δεδομένης της ηλικίας πάντα). Το κακό είναι ότι σπανίως απολαμβάνεις τα χρώματα γιατί 80% του χρόνου έχεις το night vision και καταλήγεις να αισθάνεσαι σαν κουκουβάγια. Εκτός απ' αυτό το πταίσμα, έχουν γίνει και μεγάλες μαλακίες. Πόσες φορές έχετε εκνευριστεί σε ταινίες που ξένοι μιλάνε αγγλικά ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ αλλά με προφορά; Ε, το Splinter Cell είναι άλλη μια απ' αυτές τις φορές. Θα ακούσεις αγγλικά με γεωργιανή προφορά, αγγλικά με ταϋλανδέζικη προφορά, με κινέζικη, απ' όλα έχει ο μπαχτσές. Να μιλήσουν τη μητρική τους με κανάν υπότιτλο, ούτε που τους πέρασε απ' το μυαλό. Αλλά ήταν και μια πίστα που ήταν όοοο,τι να 'ναι, ήταν ολόκληρη ένα glitch, και ένοιωσα πως πρέπει να το μοιραστώ αυτό:
Ναι, ξέρω τι σκέφτεστε: ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΟΚΑΒΛΗΣ ΕΚΑΝΕ TESTING;;;;; Δεν είναι κάτι που σου διαφεύγει απ' τη προσοχή, δυο βήματα εμπρος κάνεις, και κολλάει!!
Καλά, καλά για πες gameplay μπας και στρώσει η δουλειά...
Μ, μ... Ανάμεικτα τα πράματα. Ας ξεκινήσω με τα καλά:
- Αρκετή δημιουργικότητα στο level design. Εκεί που πιστεύεις ότι μια ζωή θα παίζεις το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού σε θεοσκότεινες πίστες με night vision, τσουπ! Σου πετάει ένα ψυγείο (απ' τα μεγάλα, των χασάπηδων), τίνγκα στα αέρια εξάχνωσης που το night vision είναι άχρηστο. Τι κάνεις; Το γυρνάς σε thermal vision και σου αλλάζει εντελώς την εμπειρία.
- Αδιαμφισβήτητα έχεις ποικιλία σε gadgets. Smoke grenades, sticky cams καιιιι τέτοια. Τα δύο αγαπημένα μου βέβαια ήταν το optic cable, ένα καλώδιο με καμερίτσα που το περνάς κάτω από πόρτες για να δεις αν είναι το πεδίο ελέυθερο, και το distraction camera. Το τελευταίο είναι μια καμερίτσα που κολλάει στο τοίχο και αρχίζει και σφυρίζει περίπου όπως σφυρίζαν τα λιγούρια στα 90's όποτε βλέπανε μια ωραία γκόμενα. Και μόλις προσελκύσει το θύμα, μπουφ! Εξαπολύει δηλητηριώδη αέρια και πάρτον κάτω. Keeeewl!
- Ευρηματικά εμπόδια: ευτυχώς δεν είναι όλη την ώρα "εξουδετέρωσε-ηλίθιους-φρουρούς-που-για-κάποιο-λόγο-τους-βάλαν-να-φυλάγουν-κάτι-που-δε-βλέπουν". Έχει και καλύτερες στιγμές όπως χακάρισμα turret για να κάνει αυτό τη βρώμικη δουλειά, χρήση αιχμαλώτου για να περάσεις από μηχάνημα σάρωσης ίριδας και ανάγνωση θερμικών αποτυπωμάτων σε συσκευή numpad. Γαμεί;
- Εννοείται βέβαια ότι το σημάντικότερο είναι ότι ο Sam Fisher τιμάει τους πατροπαράδοτους ελληνικούς τρόπους διασκέδασης:
Και κάπου εδώ ήρθε η ώρα να τα χώσεις...
Ακριβώς, έχουμε και λέμε:
- Οι πίστες είναι δύο ειδών: οι βαρετές, κι αυτές που ΣΚΟΤΩΝΕΙΙΙΙΙΙΣ! Γενικά το stealth gameplay είναι βαρετό gameplay, να πηγαίνεις σιγούλια-σιγούλια όλη την ώρα, δε μπορείς ούτε να κλάσεις γιατί σε αντιλαμβάνονται, κι αν σε αντιληφθούν τον μπούλο. ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΠΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΓΑΜΗΣΩ ΟΛΑ!!! Ευτυχώς στις υπόλοιπες πίστες βγάζεις τα απωθημένα σου.
- Έχει μεγάλο learning curve, αργείς πολύ δηλαδή για να εξοικειωθείς μαζί του, τις πρώτες 5-6 ώρες ρίχνεις γαμοσταυρίδια, δεν ενδείκνυται για ανυπόμονους. Το αποκορύφωμα φτάνει σε κάτι σημεία με εξωφρενική δυσκολία. Πάρε μάτι σκηνικό: είσαι σε έναν χώρο γεμάτο νάρκες που πρέπει να τις εντοπίζεις με θερμική όραση ενώ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ υπάρχουν 2 προβολείς και 2 snipers και έτσι και σε "πιάσουν" σε έχουν ένα χεντσούτι. Τέλειο;
- Σκατά save menu. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξεις ένα ήδη υπάρχον savegame και να κάνεις overwrite, αλλά πρέπει κάθε φορά να ξαναγράφεις το όνομα του παιχνιδιού (ή να βρίσκεις κάθε φορά ένα καινούριο όνομα να τα κάνεις συλλογή). Ποιός μόγγολος το σκέφτηκε αυτό;
- Σκατά ακρίβεια στο πιστόλι. Αλλού βαράς αλλού πάει η σφαίρα, απαλεψία. Αμ, το διαμέτρημα; 5 χιλιοστά; Να κυνηγήσουμε σπουργίτια πάμε;
- Ένας απ' τους λόγους που το Splinantero Cell έγινε διάσημο ήταν η καταπληκτική φιγούρα του Sam Fisher που κάνει ένα σπαγγάτο στον αέρα και σταθεροποιείται ανάμεσα σε 2 τοίχους. Guess what, δε χρειάζεται πουθενά! Από ένα σημείο και μετά ξεχνάς και οτι μπορείς να το κάνεις.
- Και το πιο σπαστικό απ' όλα: ΔΕΝ πιάνει το παλιό ινδιάνικο κόλπο με το νερό που σβήνει τα ίχνη. Είχαν την ατυχή έμπνευση να βάλουν ρυάκι και κοπρόσκυλα στην ίδια πίστα. Με μυρίζεται ο κόπρος, χαλαρά λέω εγώ, θα περάσω το ρυάκι και θα με χάσει. Το περνάω ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΤΑΠΑΝΩ ΜΟΥ! Αϊ γαμήδια.
ΟΚ, πιστεύω πιάσαμε την εικόνα, πες τιμή και cover να τελειώνουμε.
Τιμή πάλι καλά, λόγω παλαιότητας είναι όσο μια μπύρα σε πιασοκωλέ μαγαζί. Πάρε και cover:
Καλά....
Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
Θα τα βλέπεις στον ύπνο σου: Left 4 Dead 2 Review
Το 'χουμε συζητήσει ήδη πολύ και ήρθε η ώρα να τα πούμε ΟΛΑ. Μισό να ξυπνήσω τον Σιμπλίτσιο. Ξύπνα ρεε, σα ζόμπι κάθεσαι!
Ε; Ναι, τι, που, ποιος;
Για το L4D2 θα πούμε ρε!
Τι 'ν' παλι τούτο;
Είναι η τελευταία δημιουργία της Valve, θα το κατέτασσα σε horror-FPS και βρίσκεται στην αγορά από τον Νοέμβριο του 2009. Μπορείς να το παίξεις offline ή online παρέα με έως και 4 φίλους σου. Τσέκαρε:
Πωπώωω τι χασαπίλα είναι αυτή;
Ναι ουυυ, gore-ίλα και άγιος ο θεός, τέτοιο χασαποσέρβικο είχα να δω από εποχές Chiller. Είναι από τα παιχνίδια που θα κάναν τη μάνα μου να αναφωνήσει το ιστορικό: "Αυτά έχουν βία, θα τα βλέπεις στον ύπνο σου" (τη δικιολογώ βέβαια, δεν είναι ό,τι πιο νορμάλ να βλέπεις τον οχτάχρονο γιο σου να παίζει Carmageddon άνιωθος). Και είναι εκπληκτικό και από τεχνικής άποψης, γιατί τα ζόμπι δε φέρουν ένα απλό hitbox που ελέγχει πέτυχες/δε πέτυχες, αλλά κάτι πιο πολύπλοκο γιατί ελέγχουν και το σημείο του σώματος για να το κάνουν πιο ρεαλιστικό. Χτυπάς χέρι, πάει χέρι, χτυπάς πόδι, κούτσαυλος το ζόμπι, χτυπάς σώμα, ΝΑ μια τρύπα με το συμπάθειο. Βέβαια θα σου τύχει να χτυπήσεις σώμα και να βγει ώμος, αλλά αρκετά σπάνια για να το συγχωρήσεις. Στον αντίποδα αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτή η κρεατοθάλασσα, οδήγησε σε πολύ βαριά λογοκρισία από χώρες όπως Αυστραλία και Γερμανία, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ βασίζονται στην πεποίθηση ότι "τα videogames είναι για παιδάκια"...
Καλά άστα αυτά, πες μου εσένα τι σου άρεσε.
Εγώ γούσταρα με το key-concept αυτού του παιχνιδιού που είναι η συνεργασία. Πολλές φορές θα βρεθείς σε μειονεκτική θέση λόγω της αριθμητικής υπεροχής των ζόμπι, άλλες φορές θα βρεθείς πεσμένος στο πάτωμα επειδή έφαγες πολύ damage, και άλλες θα βρέθεις εντελώς ανήμπορος από κάποια ικανότητα ενός special infected (θα πούμε πιο κάτω γι' αυτό). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορείς να ελπίζεις στην βοήθεια των συμπαιχτών σου, η οποία είναι κρίσιμη για την κοινή επιβίωση και των τεσσάρων παιχτών. Ακόμα και να τα τινάξεις τελείως τα πέταλα, μπορούν να σε επαναφέρουν με έναν απινιδωτή. Να 'σαι καλά ρε παλικάρι!
Σε άλλες περιπτώσεις θα χρειαστεί να κάνεις ένα μίνι-συμβούλιο με τους φίλους σου για να σχεδιάσετε μια τακτική, γιατί για να έχουμε χάσει 5 φορές στο ίδιο σημείο ΚΑΤΙ δε κάνουμε σωστά.
Για την ατμόσφαιρα στο voice chat δε το συζητώ: κραυγές, τραγουδάκια, μπινελίκια... Αυτά είναι..
Καλά όλα αυτά, αλλά υπάρχει κάτι που να το κάνει εξαιρετικό;
Βέβαια: η μεγάλη ποικιλία σε πίστες, εχθρούς και εξοπλισμό.
Θα δεις όλα τα πιθανά σκηνικά σε ένα ταξιδάκι στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες: εμπορικά κέντρα, βάλτοι, λούνα παρκ, συναυλιακοί χώροι, φυτείες ζαχαρότευτλων, αστικά σκηνικά και φυσικά το δραματικό τέλος πάνω σε μια γέφυρα σωτηρίας (στη κυριολεξία όμως). Κάθε πίστα έχει τα δικά της πρωτότυπα objectives και τα δικά της εμπόδια. Μεχρι και ακραία καιρικά φαινόμενα θα κληθείς να αντιμετωπίσεις.
Όσον αφορά τους εχθρούς, είναι η απάντηση σε κάποιον που παραπονιόταν ότι το Prototype έχει 3 είδη NPCs όλα κι όλα. Εδώ θα δεις από απλούς καθημερινούς ανθρώπους μέχρι κλόουν και τύπους με hazmat suits (ανάλογα και με τη πίστα). Αυτοί που νοστιμεύουν πραγματικά τους ζομποκεφτέδες όμως είναι οι special infected. Αυτά είναι ζόμπι με ειδικές ικανότητες όπως να σε τυλίγουν με τη γλώσσα τους ή να φτύνουν επικίνδυνα οξέα ή απλά να γαμούν και να δέρνουν (Tank και Witch).
Στον εξοπλισμό δεν έχεις τίποτα λιγοτερο από ένα πλήρες οπλοστάσιο, από πιστόλια μέχρι πολυβόλα. Τα πιο διασκεδαστικά θα έλεγα όμως ότι είναι τα Throwables (όπως η "βόμβα εμετού") και τα Melee, απ' τα οποία ιδιαίτερη συμπάθεια δείχνω στο τηγάνι: ήταν γαμάτο ν' ακούς αυτό το "ντινγκ! ντινγκ!" στα κεφάλια τους!
Και πόσο διαρκεί το campaign;
Χοντρικά, κάπου στις 10-11 ώρες. Κι από 'κει και πέρα προσπαθεί να σου κρατήσει το ενδιαφέρον κυνηγώντας κάποια τρελά achievements. Οι ιδέες μερικών εξ' αυτών είναι εντελώς impossiblul, πχ άντε κουβάλα ένα άκυρο αγαλματάκι κήπου για ένα ολόκληρο campaign.. :S
Και να μη ξεχάσουμε και τα online modes, εκ των οποίων το πιο ενδιαφέρον θα έλεγα ότι είναι το "Versus" το οποίο σε βάζει στον ρόλο των special infected.
Δηλαδή μιλάμε για κάτι αψεγάδιαστο;
Ε, όχι ακριβώς. Προσωπικά απογοητεύτηκα με το τέλος της ιστορίας. Περίμενα κάτι τόσο εντυπωσιακό όσο το intro που να ολοκληρώνει την ιστορία, και βρήκα κάτι πρόχειρο που αφήνει πολλά ανεξήγητα.
Επίσης εκνευρίστηκα αρκετά με την σχετικά υψηλή δυσκολία. Έριξα τόσα γαμοσταυρίδια στο Normal, που το Hard με Realism Mode on είναι απλησίαστο.
Και δε μπορώ να μην αναφερθώ στην ψιλοκλισέ ιστορία "ξεσπάει-ιός-που-μετατρέπει-τους-πάντες-σε-ζόμπι-και-ο-στρατός-ξεκινάει-βομβαρδισμούς-αγνοώντας-ότι-υπάρχουν-και-μερικά-κααααλά-παιδιά":
Το 'χουμε ξαναδεί και στο Resident Evil 3 και στο 28 Εβδομάδες Μετά.
Μάααλιστα...
Και τέλος πάρε και το καθιερωμένο cover art.
Κάτσε ρε, τιμή δε μου πες!
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΩ, ΕΝΤΑΞΕΙ;;;;;
ΥΓ: Μ' όλα αυτά μου 'ρθε φλας μπακ από καμιά δεκαετία πριν. Μπαίνει η καθηγήτρια αγγλικών στο δωμάτιο και αναφωνεί ο θεούλης-συμμαθητής: "Ωραία φτιάξατε τα μαλλιά σας, τώρα δεν είστε σα ζόμπι".
Ε; Ναι, τι, που, ποιος;
Για το L4D2 θα πούμε ρε!
Τι 'ν' παλι τούτο;
Είναι η τελευταία δημιουργία της Valve, θα το κατέτασσα σε horror-FPS και βρίσκεται στην αγορά από τον Νοέμβριο του 2009. Μπορείς να το παίξεις offline ή online παρέα με έως και 4 φίλους σου. Τσέκαρε:
Πωπώωω τι χασαπίλα είναι αυτή;
Ναι ουυυ, gore-ίλα και άγιος ο θεός, τέτοιο χασαποσέρβικο είχα να δω από εποχές Chiller. Είναι από τα παιχνίδια που θα κάναν τη μάνα μου να αναφωνήσει το ιστορικό: "Αυτά έχουν βία, θα τα βλέπεις στον ύπνο σου" (τη δικιολογώ βέβαια, δεν είναι ό,τι πιο νορμάλ να βλέπεις τον οχτάχρονο γιο σου να παίζει Carmageddon άνιωθος). Και είναι εκπληκτικό και από τεχνικής άποψης, γιατί τα ζόμπι δε φέρουν ένα απλό hitbox που ελέγχει πέτυχες/δε πέτυχες, αλλά κάτι πιο πολύπλοκο γιατί ελέγχουν και το σημείο του σώματος για να το κάνουν πιο ρεαλιστικό. Χτυπάς χέρι, πάει χέρι, χτυπάς πόδι, κούτσαυλος το ζόμπι, χτυπάς σώμα, ΝΑ μια τρύπα με το συμπάθειο. Βέβαια θα σου τύχει να χτυπήσεις σώμα και να βγει ώμος, αλλά αρκετά σπάνια για να το συγχωρήσεις. Στον αντίποδα αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτή η κρεατοθάλασσα, οδήγησε σε πολύ βαριά λογοκρισία από χώρες όπως Αυστραλία και Γερμανία, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ βασίζονται στην πεποίθηση ότι "τα videogames είναι για παιδάκια"...
Καλά άστα αυτά, πες μου εσένα τι σου άρεσε.
Εγώ γούσταρα με το key-concept αυτού του παιχνιδιού που είναι η συνεργασία. Πολλές φορές θα βρεθείς σε μειονεκτική θέση λόγω της αριθμητικής υπεροχής των ζόμπι, άλλες φορές θα βρεθείς πεσμένος στο πάτωμα επειδή έφαγες πολύ damage, και άλλες θα βρέθεις εντελώς ανήμπορος από κάποια ικανότητα ενός special infected (θα πούμε πιο κάτω γι' αυτό). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορείς να ελπίζεις στην βοήθεια των συμπαιχτών σου, η οποία είναι κρίσιμη για την κοινή επιβίωση και των τεσσάρων παιχτών. Ακόμα και να τα τινάξεις τελείως τα πέταλα, μπορούν να σε επαναφέρουν με έναν απινιδωτή. Να 'σαι καλά ρε παλικάρι!
Σε άλλες περιπτώσεις θα χρειαστεί να κάνεις ένα μίνι-συμβούλιο με τους φίλους σου για να σχεδιάσετε μια τακτική, γιατί για να έχουμε χάσει 5 φορές στο ίδιο σημείο ΚΑΤΙ δε κάνουμε σωστά.
Για την ατμόσφαιρα στο voice chat δε το συζητώ: κραυγές, τραγουδάκια, μπινελίκια... Αυτά είναι..
Καλά όλα αυτά, αλλά υπάρχει κάτι που να το κάνει εξαιρετικό;
Βέβαια: η μεγάλη ποικιλία σε πίστες, εχθρούς και εξοπλισμό.
Θα δεις όλα τα πιθανά σκηνικά σε ένα ταξιδάκι στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες: εμπορικά κέντρα, βάλτοι, λούνα παρκ, συναυλιακοί χώροι, φυτείες ζαχαρότευτλων, αστικά σκηνικά και φυσικά το δραματικό τέλος πάνω σε μια γέφυρα σωτηρίας (στη κυριολεξία όμως). Κάθε πίστα έχει τα δικά της πρωτότυπα objectives και τα δικά της εμπόδια. Μεχρι και ακραία καιρικά φαινόμενα θα κληθείς να αντιμετωπίσεις.
Όσον αφορά τους εχθρούς, είναι η απάντηση σε κάποιον που παραπονιόταν ότι το Prototype έχει 3 είδη NPCs όλα κι όλα. Εδώ θα δεις από απλούς καθημερινούς ανθρώπους μέχρι κλόουν και τύπους με hazmat suits (ανάλογα και με τη πίστα). Αυτοί που νοστιμεύουν πραγματικά τους ζομποκεφτέδες όμως είναι οι special infected. Αυτά είναι ζόμπι με ειδικές ικανότητες όπως να σε τυλίγουν με τη γλώσσα τους ή να φτύνουν επικίνδυνα οξέα ή απλά να γαμούν και να δέρνουν (Tank και Witch).
Στον εξοπλισμό δεν έχεις τίποτα λιγοτερο από ένα πλήρες οπλοστάσιο, από πιστόλια μέχρι πολυβόλα. Τα πιο διασκεδαστικά θα έλεγα όμως ότι είναι τα Throwables (όπως η "βόμβα εμετού") και τα Melee, απ' τα οποία ιδιαίτερη συμπάθεια δείχνω στο τηγάνι: ήταν γαμάτο ν' ακούς αυτό το "ντινγκ! ντινγκ!" στα κεφάλια τους!
Και πόσο διαρκεί το campaign;
Χοντρικά, κάπου στις 10-11 ώρες. Κι από 'κει και πέρα προσπαθεί να σου κρατήσει το ενδιαφέρον κυνηγώντας κάποια τρελά achievements. Οι ιδέες μερικών εξ' αυτών είναι εντελώς impossiblul, πχ άντε κουβάλα ένα άκυρο αγαλματάκι κήπου για ένα ολόκληρο campaign.. :S
Και να μη ξεχάσουμε και τα online modes, εκ των οποίων το πιο ενδιαφέρον θα έλεγα ότι είναι το "Versus" το οποίο σε βάζει στον ρόλο των special infected.
Δηλαδή μιλάμε για κάτι αψεγάδιαστο;
Ε, όχι ακριβώς. Προσωπικά απογοητεύτηκα με το τέλος της ιστορίας. Περίμενα κάτι τόσο εντυπωσιακό όσο το intro που να ολοκληρώνει την ιστορία, και βρήκα κάτι πρόχειρο που αφήνει πολλά ανεξήγητα.
Επίσης εκνευρίστηκα αρκετά με την σχετικά υψηλή δυσκολία. Έριξα τόσα γαμοσταυρίδια στο Normal, που το Hard με Realism Mode on είναι απλησίαστο.
Και δε μπορώ να μην αναφερθώ στην ψιλοκλισέ ιστορία "ξεσπάει-ιός-που-μετατρέπει-τους-πάντες-σε-ζόμπι-και-ο-στρατός-ξεκινάει-βομβαρδισμούς-αγνοώντας-ότι-υπάρχουν-και-μερικά-κααααλά-παιδιά":
Το 'χουμε ξαναδεί και στο Resident Evil 3 και στο 28 Εβδομάδες Μετά.
Μάααλιστα...
Και τέλος πάρε και το καθιερωμένο cover art.
Κάτσε ρε, τιμή δε μου πες!
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΩ, ΕΝΤΑΞΕΙ;;;;;
ΥΓ: Μ' όλα αυτά μου 'ρθε φλας μπακ από καμιά δεκαετία πριν. Μπαίνει η καθηγήτρια αγγλικών στο δωμάτιο και αναφωνεί ο θεούλης-συμμαθητής: "Ωραία φτιάξατε τα μαλλιά σας, τώρα δεν είστε σα ζόμπι".
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
Half-Life 2 Review
Σιμπλιτσιεεεεεεεε!
Τερμάτισες το Half-Life 2 και θα μας πρήξεις.
Μένταλιστ είσαι;
Ναι, 'dont do it SteFO'!.
Δε το γλιτώνεις. Πριν απ' όλα τσέκαρε αυτό:
Αν εξαιρέσεις το ότι εγώ ποτέ δε θα επέλεγα κοκκάλινο σκελετό, τάλε κουάλε δεν είμαστε;
Σόρρυ SteFO, a challenger appears:
WTF, τα προσπερνάω όλα αυτά και πάω στην τυπική διαδικασία.
Θα πεις για στόρυ...
...Το στόρυ είναι πολύ θολό στην αρχή. Ειδικά αν έχεις παίξει το πρώτο, στη πρώτη ώρα παιχνιδιού είσαι με μια φάτσα που το 'τι στο μπούτσο έχει γίνει εδώ;' είναι ζωγραφισμένο πάνω της. Η αλήθεια είναι πως το όλο franchise θα μπορούσε να 'χει τελειώσει από το 1, αλλά όοοοοχι σου πετάνε έναν G-Man να σ' αφήσει στην αγωνία και κάνουν έξι χρόνια για να κολλήσουν μια δεύτερη ιστορία που θα σ' απασχολήσει για 30 ακόμα ώρες. Παρ' όλα αυτά μόλις εξοικειωθείς με τις αλλαγές και τον καινούριο σου ρόλο, δε θες να σταματήσει. Είναι αν μη τι άλλο, καλογραμμένο με πολύ μυστήριο και αγωνία (είναι μανούλες στα cliff-hangers).
Τώρα θα πεις για γραφικά...
Τα γραφικά είναι αναπάντεχα καλά, και ακόμα και μετά από 6 χρόνια, δε μοιάζουν καθόλου πεπαλαιωμένα. Αμα συγκρίνεις αυτό με Left4Dead 2 ας πούμε, δε θα δεις και την τεράααστια διαφορα. Ειδικά στα πολύγωνα που απαρτίζουν τα οπίσθια της Alyx έχουν βάλει μεράκι οι μπαγάσες.
Και τώρα θα πεις για gameplay...
To gameplay είναι στον αντίποδα αυτού που θα χαρακτήριζες 'ανεγκέφαλο πιστολίδι'. Είναι αρκετές οι φορές (αισθητά λιγότερες απ' το 1 όμως) που θα πρέπει να επιστρατεύσεις την εφευρετικότητα σου για να προχωρήσεις, όπως πχ να φτιάξεις μια τραμπάλα για να ανέβεις σε ένα ψηλό σημείο ή να ανυψώσεις μια ράμπα για να αποφύγεις νερό που διαρρέεται από ρεύμα. Άλλες φορές ο προσεκτικός σχεδιασμός και η τακτική θα σε βοηθήσουν περισσότερο από τα αντανακλαστικά σου, όταν πχ θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις μερικά sentry guns για να απωθήσεις αλλεπάλληλες επιθέσεις δεκάδων αντιπάλων. Το gravity gun τέλος, δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στο παιχνίδι καθώς σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις το περιβάλλον και τη φαντασία σου. Κορυφαία στιγμή όταν πετάς τις λαδομπογιές στα ζόμπι και γίνονται σαν να τους έχυσε ρινόκερος.
Και επιτέλους θα μιλήσεις για τ' αρνητικά...
Δεν είναι πολλά. Απλά στο Episode 1 κόντεψα να πάθω επιληψία. Επί το πλείστον ήταν θεοσκότεινα και έπρεπε να χρησιμοποιώ συνέχειαfleshligh flashligh. Αποτέλεσμα; Μετά από 3-4 ώρες παιχνιδιού όπου και να κοιτούσα έβλεπα έναν άσπρο κύκλο!
Ποπόοοοο τι βολικό να πολεμάς ένα φωτεινό κύκλοοοοο...
Και κάτι που δε μπορώ ν' αφήσω με τίποτα ατιμώρητο είναι η ασυνέπεια στην παράδοση των επεισοδείων. Πες ότι αύριο βγαίνει το Episode 3. Δείξε μου έναν που να έπαιξε το Episode 2 το 2005 και θυμάται τι έγινε. Έναν. Μας έχεις γκαστρώσει κυρα-Valve.
Άντε πες και το οικονομικό να τελειώνουμε...
Τι να σας πω ρε παιδιά εγώ το Orange Box πήρα, τζάμπα πράμα. Από Steam αν πας έχει 23€ και από Play 19.5€ για τρία γαμάτα παιχνίδια. Αν πας για σκέτο (μαζί με τα επεισόδεια) έχει 27€ στο Steam και 29€ στο Play. Συμπέρασμα: Orange Box με τις μπάντες.
ΥΓ1: Έβαλα stat counter και σε περίοδο καινούριου άρθρου (του προηγούμενου) μέτρησε 8 επισκέπτες. Ποποοοοο!
ΥΓ2: Αποχαιρετώ εσάς τους 8 για 2 βδομάδες λόγω τζιτιπι 3G κάλυψης στο χωριό μου.
ΥΓ3: Valve γαμιέσαι:
ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ;;;;;
FFFFFFFFFFUUUUUUUUU-
Τερμάτισες το Half-Life 2 και θα μας πρήξεις.
Μένταλιστ είσαι;
Ναι, 'dont do it SteFO'!.
Δε το γλιτώνεις. Πριν απ' όλα τσέκαρε αυτό:
Σόρρυ SteFO, a challenger appears:
Θα πεις για στόρυ...
...Το στόρυ είναι πολύ θολό στην αρχή. Ειδικά αν έχεις παίξει το πρώτο, στη πρώτη ώρα παιχνιδιού είσαι με μια φάτσα που το 'τι στο μπούτσο έχει γίνει εδώ;' είναι ζωγραφισμένο πάνω της. Η αλήθεια είναι πως το όλο franchise θα μπορούσε να 'χει τελειώσει από το 1, αλλά όοοοοχι σου πετάνε έναν G-Man να σ' αφήσει στην αγωνία και κάνουν έξι χρόνια για να κολλήσουν μια δεύτερη ιστορία που θα σ' απασχολήσει για 30 ακόμα ώρες. Παρ' όλα αυτά μόλις εξοικειωθείς με τις αλλαγές και τον καινούριο σου ρόλο, δε θες να σταματήσει. Είναι αν μη τι άλλο, καλογραμμένο με πολύ μυστήριο και αγωνία (είναι μανούλες στα cliff-hangers).
Τώρα θα πεις για γραφικά...
Τα γραφικά είναι αναπάντεχα καλά, και ακόμα και μετά από 6 χρόνια, δε μοιάζουν καθόλου πεπαλαιωμένα. Αμα συγκρίνεις αυτό με Left4Dead 2 ας πούμε, δε θα δεις και την τεράααστια διαφορα. Ειδικά στα πολύγωνα που απαρτίζουν τα οπίσθια της Alyx έχουν βάλει μεράκι οι μπαγάσες.
Και τώρα θα πεις για gameplay...
To gameplay είναι στον αντίποδα αυτού που θα χαρακτήριζες 'ανεγκέφαλο πιστολίδι'. Είναι αρκετές οι φορές (αισθητά λιγότερες απ' το 1 όμως) που θα πρέπει να επιστρατεύσεις την εφευρετικότητα σου για να προχωρήσεις, όπως πχ να φτιάξεις μια τραμπάλα για να ανέβεις σε ένα ψηλό σημείο ή να ανυψώσεις μια ράμπα για να αποφύγεις νερό που διαρρέεται από ρεύμα. Άλλες φορές ο προσεκτικός σχεδιασμός και η τακτική θα σε βοηθήσουν περισσότερο από τα αντανακλαστικά σου, όταν πχ θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις μερικά sentry guns για να απωθήσεις αλλεπάλληλες επιθέσεις δεκάδων αντιπάλων. Το gravity gun τέλος, δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στο παιχνίδι καθώς σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις το περιβάλλον και τη φαντασία σου. Κορυφαία στιγμή όταν πετάς τις λαδομπογιές στα ζόμπι και γίνονται σαν να τους έχυσε ρινόκερος.
Και επιτέλους θα μιλήσεις για τ' αρνητικά...
Δεν είναι πολλά. Απλά στο Episode 1 κόντεψα να πάθω επιληψία. Επί το πλείστον ήταν θεοσκότεινα και έπρεπε να χρησιμοποιώ συνέχεια
Ποπόοοοο τι βολικό να πολεμάς ένα φωτεινό κύκλοοοοο...
Και κάτι που δε μπορώ ν' αφήσω με τίποτα ατιμώρητο είναι η ασυνέπεια στην παράδοση των επεισοδείων. Πες ότι αύριο βγαίνει το Episode 3. Δείξε μου έναν που να έπαιξε το Episode 2 το 2005 και θυμάται τι έγινε. Έναν. Μας έχεις γκαστρώσει κυρα-Valve.
Άντε πες και το οικονομικό να τελειώνουμε...
Τι να σας πω ρε παιδιά εγώ το Orange Box πήρα, τζάμπα πράμα. Από Steam αν πας έχει 23€ και από Play 19.5€ για τρία γαμάτα παιχνίδια. Αν πας για σκέτο (μαζί με τα επεισόδεια) έχει 27€ στο Steam και 29€ στο Play. Συμπέρασμα: Orange Box με τις μπάντες.
ΥΓ1: Έβαλα stat counter και σε περίοδο καινούριου άρθρου (του προηγούμενου) μέτρησε 8 επισκέπτες. Ποποοοοο!
ΥΓ2: Αποχαιρετώ εσάς τους 8 για 2 βδομάδες λόγω τζιτιπι 3G κάλυψης στο χωριό μου.
ΥΓ3: Valve γαμιέσαι:
ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ;;;;;
FFFFFFFFFFUUUUUUUUU-
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
Θα μου κάνεις τα Trine σβάϊν (Trine review)
Σιμπλίτσιεεεεεεε!
Τι παιχνίδι τελείωσες πάλι;
Το Trine, και πληθηντικό παρακαλώ.
Μπα, ψωνιστήκαμε;
Όχι, απλά το τελείωσα παρέα με άλλα άτομα, μέχρι τις 7.30 το πρωί καιγόμασταν, γκαααλή φάση!
Για πάρτο λίγο απ' την αρχή ρε, τι ακριβώς είναι αυτό;
Είναι ένα 2D platform/puzzle game. Μαμά του είναι η Frozenbyte και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2009. Τσάκο κι ένα τρέιλερ (μη μασάς που λέει PS3, και στο PC ίδιο είναι).
Για πες στόρυ.
Είναι σε μεσαιωνικό περιβάλλον. Βρίσκεσαι σε ένα βασίλειο το οποίο δέχεται επίθεση από τους undead. Και ενώ συμβαίνει αυτό, τρεις άνθρωποι, ένας μάγος, μια κλέφτρα και ένας πολεμιστής συναντώνται στο ίδιο σημείο, την ίδια στιγμή και απλώνουν τα χέρια τους στο Trine. Το Trine είναι ένα μαγικό αντικείμενο που ενώνει αυτούς τους τρεις σε ένα σώμα και στη προσπάθεια τους να δραπετεύσουν από τα μάγια ανακαλύπτουν ότι υπάρχουν άλλα δύο τέτοια κειμήλια, τα οποία πρέπει να βρουν για να απελευθερωθούν αλλά και για να επαναφέρουν την τάξη στο βασίλειο. Έτσι ξεκινάν για το επικό τους ταξίδι... Το storytelling πλαισιώνεται όλο από καλό voice acting, ενώ υπάρχουν και μκρές δόσεις χιούμορ.
Μάλιστα, κι από gameplay;
Αααα, εκεί δίνει ρέστα. Περνάς μέσα από διάφορες πίστες, στις οποίες πρέπει αφ' ενός να αμυνθείς από τις ορδές των σκελετών, αφ' ετέρου να λύσεις διάφορα προβλήματα τα οποία εμπεριέχουν φυσική για να προχωρήσεις. Μπορείς ανα πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσεις όποιον απ' τους τρεις χαρακτήρες θέλεις για να εκμεταλλευτείς τις ξεχωριστές τους ιδιότητες.
Για πες κανα παράδειγμα.
Ε, να ο μάγος ας πούμε μπορεί να δημιουργεί κύβους και σανίδες. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τους κύβους για να φτάσεις σε ψηλά μέρη και τις σανίδες για να φτιάξεις γέφυρες. Επίσης έχει και τηλεκίνηση για να μετακινείς βαριά αντικείμενα, πλατφόρμες ή να προσαρμόζεις αυτά που φτιάχνεις εσύ. Η κλέφτρα έχει το γάντζο (χατόρι γάντζο όπως το ονομάσαμε εκείνη τη βραδυά) για να πιάνεσαι από ξύλινες επιφάνειες και έχει κι ένα τόξο. Μ' αυτό μπορείς να στέλνεις πυρωμένα βέλη σε δαυλούς για να βλέπεις το δρόμο σου σε σκοτεινές πίστες. Και ο πολεμιστής είναι κυρίως για τις μάχες. Μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα σε σπαθί και ασπίδα ή το καταστρεπτικό σφυρί του.
Και τι είναι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει;
Μμμμμ, δύσκολο να πω ότι χάνει κάπου. Ίιισως είναι λίγο απογοητευτική η ιστορία προς το τέλος του παιχνιδιού, αλλά δε μπορώ να σκέφτω κάτι άλλο, είναι πραγματικά μια πολύ καλή λύση για 9 ώρες ψυχαγωγίας (τόσο μας πήρε να το τελειώσουμε).
Κι από το οικονομικό;
Από Ελλάδα το χαμηλότερο που βρίσκει ο Skroutz είναι 45.90€ (jesus christ!). Από εξωτερικό το βλέπω στα 32.49€ (πάλι jesus christ!) και στο Steam στα 19.90€. (Ναι, καλά το καταλαβες, τώρα θα πω την εξυπνάδα μου πάλι) Εγώ όμως το πήρα σε midweek madness ένα ταλιράκι! Μουχουχουχου! Αν σας φαίνεται ακριβό πάρτε το συνεταιρικά με τη παρέα σας, είναι τέλειο να πλημυρίζει το δωμάτιο με αλαλαγμούς του τύπου "Όχι ρε μαλάκα! Με το μάγο κάνεις γέφυρα! Ποποοο άχρηστοοος, φύγε να το κάνω εγώ!"
Τι παιχνίδι τελείωσες πάλι;
Το Trine, και πληθηντικό παρακαλώ.
Μπα, ψωνιστήκαμε;
Όχι, απλά το τελείωσα παρέα με άλλα άτομα, μέχρι τις 7.30 το πρωί καιγόμασταν, γκαααλή φάση!
Για πάρτο λίγο απ' την αρχή ρε, τι ακριβώς είναι αυτό;
Είναι ένα 2D platform/puzzle game. Μαμά του είναι η Frozenbyte και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2009. Τσάκο κι ένα τρέιλερ (μη μασάς που λέει PS3, και στο PC ίδιο είναι).
Για πες στόρυ.
Είναι σε μεσαιωνικό περιβάλλον. Βρίσκεσαι σε ένα βασίλειο το οποίο δέχεται επίθεση από τους undead. Και ενώ συμβαίνει αυτό, τρεις άνθρωποι, ένας μάγος, μια κλέφτρα και ένας πολεμιστής συναντώνται στο ίδιο σημείο, την ίδια στιγμή και απλώνουν τα χέρια τους στο Trine. Το Trine είναι ένα μαγικό αντικείμενο που ενώνει αυτούς τους τρεις σε ένα σώμα και στη προσπάθεια τους να δραπετεύσουν από τα μάγια ανακαλύπτουν ότι υπάρχουν άλλα δύο τέτοια κειμήλια, τα οποία πρέπει να βρουν για να απελευθερωθούν αλλά και για να επαναφέρουν την τάξη στο βασίλειο. Έτσι ξεκινάν για το επικό τους ταξίδι... Το storytelling πλαισιώνεται όλο από καλό voice acting, ενώ υπάρχουν και μκρές δόσεις χιούμορ.
Μάλιστα, κι από gameplay;
Αααα, εκεί δίνει ρέστα. Περνάς μέσα από διάφορες πίστες, στις οποίες πρέπει αφ' ενός να αμυνθείς από τις ορδές των σκελετών, αφ' ετέρου να λύσεις διάφορα προβλήματα τα οποία εμπεριέχουν φυσική για να προχωρήσεις. Μπορείς ανα πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσεις όποιον απ' τους τρεις χαρακτήρες θέλεις για να εκμεταλλευτείς τις ξεχωριστές τους ιδιότητες.
Για πες κανα παράδειγμα.
Ε, να ο μάγος ας πούμε μπορεί να δημιουργεί κύβους και σανίδες. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τους κύβους για να φτάσεις σε ψηλά μέρη και τις σανίδες για να φτιάξεις γέφυρες. Επίσης έχει και τηλεκίνηση για να μετακινείς βαριά αντικείμενα, πλατφόρμες ή να προσαρμόζεις αυτά που φτιάχνεις εσύ. Η κλέφτρα έχει το γάντζο (χατόρι γάντζο όπως το ονομάσαμε εκείνη τη βραδυά) για να πιάνεσαι από ξύλινες επιφάνειες και έχει κι ένα τόξο. Μ' αυτό μπορείς να στέλνεις πυρωμένα βέλη σε δαυλούς για να βλέπεις το δρόμο σου σε σκοτεινές πίστες. Και ο πολεμιστής είναι κυρίως για τις μάχες. Μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα σε σπαθί και ασπίδα ή το καταστρεπτικό σφυρί του.
Και τι είναι αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει;
- Καταρχάς η τόλμη να κυκλοφορήσεις ένα 2D τίτλο σε μια εποχή που το 3D είναι το στάνταρ και να καταφέρεις να το κάνεις να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα 3D.
- Τα υπέροχα γραφικά του σίγουρα. Τα σκηνικά είναι καθηλωτικής ομορφιάς και τα σπέσιαλ εφέ πολύ ρεαλιστικά.
- Η RPGίστικη προσέγγιση: μέσα σε κάθε επίπεδο υπάρχουν φιαλίδια που σου δίνουν experience (εννοείται ότι είναι κάθε άλλο από προσβάσιμα και πρέπει να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει για να τα φτάσεις) το οποίο το χρησιμοποιείς για να δίνεις νέες ικανότητες στους ήρωες. Επίσης υπήρχαν και κρυμένα σεντούκια με εξοπλισμό που βελτίωναν τα stats σου, όπως ακριβώς και σε ένα RPG.
Μμμμμ, δύσκολο να πω ότι χάνει κάπου. Ίιισως είναι λίγο απογοητευτική η ιστορία προς το τέλος του παιχνιδιού, αλλά δε μπορώ να σκέφτω κάτι άλλο, είναι πραγματικά μια πολύ καλή λύση για 9 ώρες ψυχαγωγίας (τόσο μας πήρε να το τελειώσουμε).
Κι από το οικονομικό;
Από Ελλάδα το χαμηλότερο που βρίσκει ο Skroutz είναι 45.90€ (jesus christ!). Από εξωτερικό το βλέπω στα 32.49€ (πάλι jesus christ!) και στο Steam στα 19.90€. (Ναι, καλά το καταλαβες, τώρα θα πω την εξυπνάδα μου πάλι) Εγώ όμως το πήρα σε midweek madness ένα ταλιράκι! Μουχουχουχου! Αν σας φαίνεται ακριβό πάρτε το συνεταιρικά με τη παρέα σας, είναι τέλειο να πλημυρίζει το δωμάτιο με αλαλαγμούς του τύπου "Όχι ρε μαλάκα! Με το μάγο κάνεις γέφυρα! Ποποοο άχρηστοοος, φύγε να το κάνω εγώ!"
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Red Faction: Guerrilla Review
Alloooo, όπως είχα υποσχεθεί, θα σας παρουσιάσω το πλήρες review από το τελευταίο παιχνίδι που 'έλιωσα' και δεν είναι άλλο από το Red Faction: Guerrilla. Το review θα γίνει με τη μέθοδο του σιμπλίτσιου, ο σιμπλίτσιος ρωτάει, εγώ απαντάωωω...
Ρε Σιμπλίτσιε, τερμάτισα το RFG.
Τι 'ν' τουτο;
Είναι ένα action παιχνίδι που κυκλοφόρησε τον Ιούνη του 2009 για PC και είναι το τρίτο που βασίζεται στο franchise του Red Faction. Δες κι ένα trailer να καταλάβεις:
Μάλιστα, και το story ποιο είναι;
Ε, να, παίζεις τον ρόλο του Alec Mason, ενός τυπά που πάει στον Άρη για να δουλέψει στα ορυχεία. Α, ναι, μάλλον έπρεπε να το πάρω απ' το ότι είμαστε στο ετος 2120 όπου έχουν ιδρυθεί οι πρώτες αποικίες στον Άρη. Τώρα τι αναπνέουν και τι τρώνε εκεί, ιδέα δεν έχω... Τέλοσπάντων φτάνοντας βρίσκει έναν Άρη τον οποίον έλεγχουν ολοκληρωτικά οι εταιρείες (με δεσπόζουσα την EDF) επιβάλοντας στρατιωτικό νόμο και στερώντας στοιχειώδη δικαιώματα και ελευθερίες στους αποίκους. Αυτός είναι ο λόγος που πολεμάμε στο πλευρό της αντάρτικης οργάνωσης Red Faction. Βασικά από story telling έχει λίγο στην αρχή, λίγο στη μέση και λίγο στο τέλος. Όλα τα ενδιάμεσα είναι νταπα-ντούπα.
Και δηλαδή τι ακριβώς κάνεις;
Ε, κοίτα, η αποικία είναι χωρισμένη σε 6 περιοχές (Parker, Dust, Badlands, Oasis, Free Fire Zone, Eos) και η κάθε μια έχει ένα σύνολο απο αποστολές και δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σειρά που πρέπει να γίνουν, είναι free roaming. Για να απελευθερώσεις την περιοχή, πρέπει να κάνεις όλες τις αποστολές, αλλά για να κάνεις την τελευταία αποστολή πρέπει να ρίξεις τον δείκτη ελέγχου της EDF στην περιοχή στο μηδέν. Επίσης καλό είναι να κρατάς ψηλά το ηθικό (morale) των ανταρτών για να σε βοηθάν στη μάχη.
Και αυτό ήταν όλο;
Όχι, υπάρχουν και τα guerrilla actions, οι βοηθητικές αποστολές δηλαδή, οι οποίες κατατάσσονται σε κάποιες κατηγορίες σεναρίων και κάνουν απ' ολες τις δουλειές, κατεβάζουν το EDF control, ανεβάζουν το morale και δίνουν salvage, το υλικό με το οποίο αγοράζεις καινούρια όπλα και αναβαθμίζεις τα ήδη υπάρχοντα.
Και το free roaming τι εξυπηρετεί;
Καλά εκτός απ' το ότι μπορείς να τα σπας όποτε θες, μπορείς να κυνηγήσεις αντικείμενα για salvage και κάποια άλλα που έχουν "εκρηκτικές" συνέπειες!
Καλά ντάξει πάνω κάτω τα χουμε ξαναδεί αυτά. Τι είναι που το κάνει να ξεχωρίζει;
Εκρηκτική δράση, ένα το κρατούμενο.
GeoMod 2.0, δύο τα κρατούμενα... Ωχ, σε βλέπω, έτοιμος να ρωτήσεις είσαι, τι είναι αυτό πάλι... Αυτό είναι μια μηχανή φυσικής που επιτρέπει στα κτίρια να καταστρέφονται με δυναμικό τρόπο. Υπολογίζει ανά πάσα στιγμή παραμέτρους όπως, βάρος, πίεση κτλ και τα κτίρια κάταστρέφονται πάντα με μοναδικό τρόπο, δεν υπάρχουν animation. Και που είχα μείνει... α, ναι!
Πρωτότυπα και εντυπωσιακά όπλα και οχήματα, τρία τα κρατούμενα.
Πόσο πρωτότυπα και εντυπωσιακά δηλαδή;
Τόσο:
Κι άλλο τόσο:
Και έχει και jetpacks!
Αχααα... Δεν είναι όλα ρόδινα όμως ε;
Δυστυχώς όχι. Πρώτο και καλύτερο ελλάτωμα, το Games for Windows Live. Πως θέλω να βάλω ένα singularity mine στο Redmond όταν το βλέπωωωω... Είναι ο λόγος που δε μπορώ να παίξω το multiplayer mode του παιχνιδιού ΠΟΥ ΕΧΩ ΠΛΗΡΩΣΕΙ. Και πάλι καλά να λέω, άλλα παιχνίδια με αυτή τη μαλακία δε κάνουν ούτε save.
Και το άλλο το θεϊκό: στη retail έκδοση του παιχνιδιού υπάρχει ένα τεράααστιο sound glitch. Εάν έχεις ηχεία 5.1 όλοι οι ήχοι είναι τέρμα. Τι εννοώ; Ο ήχος ενός φορτηγού είναι τόσο δυνατός όσο ενός όπλου. Όταν το φορτηγό χάνεται στον ορίζοντα, είναι ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ. Ένα ραδιοφωνάκι 20 μέτρα μακρυά ακούγεται σαν να ναι μέσα στο αυτί σου!
Το πιο θεϊκό: Αν πας να αλλάξεις τις εντάσεις απ' το μενού, κρασάρει.
Το ακόμα πιο θεϊκό: Το patch που διόρθωνε το πρόβλημα, βγήκε το Δεκέμβριο. ΚΑΝΑΝ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΝ!
Το ακόμα ακόμα πιο θεϊκό: Το αυτόματο update γίνεται απ' το Games for Windows Live (μουαχαχαχαα), οπότε έπρεπε να κάνω manual εγκατάσταση.
Και το πιο θεϊκό απ' όλα: Στην αρχή νόμιζα ότι έτσι είναι το φυσιολογικό και οι 2 πρώτες ώρες του παιχνιδιού μου προκάλεσαν ένα φριχτό πονοκέφαλο.
Και πόσο πάει το μαλλί;
Τη στιγμή που μιλάμε ξεκινάει από 38.50€ στην Ελλάδα. Εγώ το πήρα απ' το εξωτερικό με 17€.
Ρε Σιμπλίτσιε, τερμάτισα το RFG.
Τι 'ν' τουτο;
Είναι ένα action παιχνίδι που κυκλοφόρησε τον Ιούνη του 2009 για PC και είναι το τρίτο που βασίζεται στο franchise του Red Faction. Δες κι ένα trailer να καταλάβεις:
Μάλιστα, και το story ποιο είναι;
Ε, να, παίζεις τον ρόλο του Alec Mason, ενός τυπά που πάει στον Άρη για να δουλέψει στα ορυχεία. Α, ναι, μάλλον έπρεπε να το πάρω απ' το ότι είμαστε στο ετος 2120 όπου έχουν ιδρυθεί οι πρώτες αποικίες στον Άρη. Τώρα τι αναπνέουν και τι τρώνε εκεί, ιδέα δεν έχω... Τέλοσπάντων φτάνοντας βρίσκει έναν Άρη τον οποίον έλεγχουν ολοκληρωτικά οι εταιρείες (με δεσπόζουσα την EDF) επιβάλοντας στρατιωτικό νόμο και στερώντας στοιχειώδη δικαιώματα και ελευθερίες στους αποίκους. Αυτός είναι ο λόγος που πολεμάμε στο πλευρό της αντάρτικης οργάνωσης Red Faction. Βασικά από story telling έχει λίγο στην αρχή, λίγο στη μέση και λίγο στο τέλος. Όλα τα ενδιάμεσα είναι νταπα-ντούπα.
Και δηλαδή τι ακριβώς κάνεις;
Ε, κοίτα, η αποικία είναι χωρισμένη σε 6 περιοχές (Parker, Dust, Badlands, Oasis, Free Fire Zone, Eos) και η κάθε μια έχει ένα σύνολο απο αποστολές και δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σειρά που πρέπει να γίνουν, είναι free roaming. Για να απελευθερώσεις την περιοχή, πρέπει να κάνεις όλες τις αποστολές, αλλά για να κάνεις την τελευταία αποστολή πρέπει να ρίξεις τον δείκτη ελέγχου της EDF στην περιοχή στο μηδέν. Επίσης καλό είναι να κρατάς ψηλά το ηθικό (morale) των ανταρτών για να σε βοηθάν στη μάχη.
Και αυτό ήταν όλο;
Όχι, υπάρχουν και τα guerrilla actions, οι βοηθητικές αποστολές δηλαδή, οι οποίες κατατάσσονται σε κάποιες κατηγορίες σεναρίων και κάνουν απ' ολες τις δουλειές, κατεβάζουν το EDF control, ανεβάζουν το morale και δίνουν salvage, το υλικό με το οποίο αγοράζεις καινούρια όπλα και αναβαθμίζεις τα ήδη υπάρχοντα.
Και το free roaming τι εξυπηρετεί;
Καλά εκτός απ' το ότι μπορείς να τα σπας όποτε θες, μπορείς να κυνηγήσεις αντικείμενα για salvage και κάποια άλλα που έχουν "εκρηκτικές" συνέπειες!
Καλά ντάξει πάνω κάτω τα χουμε ξαναδεί αυτά. Τι είναι που το κάνει να ξεχωρίζει;
Εκρηκτική δράση, ένα το κρατούμενο.
GeoMod 2.0, δύο τα κρατούμενα... Ωχ, σε βλέπω, έτοιμος να ρωτήσεις είσαι, τι είναι αυτό πάλι... Αυτό είναι μια μηχανή φυσικής που επιτρέπει στα κτίρια να καταστρέφονται με δυναμικό τρόπο. Υπολογίζει ανά πάσα στιγμή παραμέτρους όπως, βάρος, πίεση κτλ και τα κτίρια κάταστρέφονται πάντα με μοναδικό τρόπο, δεν υπάρχουν animation. Και που είχα μείνει... α, ναι!
Πρωτότυπα και εντυπωσιακά όπλα και οχήματα, τρία τα κρατούμενα.
Πόσο πρωτότυπα και εντυπωσιακά δηλαδή;
Τόσο:
Κι άλλο τόσο:
Και έχει και jetpacks!
Αχααα... Δεν είναι όλα ρόδινα όμως ε;
Δυστυχώς όχι. Πρώτο και καλύτερο ελλάτωμα, το Games for Windows Live. Πως θέλω να βάλω ένα singularity mine στο Redmond όταν το βλέπωωωω... Είναι ο λόγος που δε μπορώ να παίξω το multiplayer mode του παιχνιδιού ΠΟΥ ΕΧΩ ΠΛΗΡΩΣΕΙ. Και πάλι καλά να λέω, άλλα παιχνίδια με αυτή τη μαλακία δε κάνουν ούτε save.
Και το άλλο το θεϊκό: στη retail έκδοση του παιχνιδιού υπάρχει ένα τεράααστιο sound glitch. Εάν έχεις ηχεία 5.1 όλοι οι ήχοι είναι τέρμα. Τι εννοώ; Ο ήχος ενός φορτηγού είναι τόσο δυνατός όσο ενός όπλου. Όταν το φορτηγό χάνεται στον ορίζοντα, είναι ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ. Ένα ραδιοφωνάκι 20 μέτρα μακρυά ακούγεται σαν να ναι μέσα στο αυτί σου!
Το πιο θεϊκό: Αν πας να αλλάξεις τις εντάσεις απ' το μενού, κρασάρει.
Το ακόμα πιο θεϊκό: Το patch που διόρθωνε το πρόβλημα, βγήκε το Δεκέμβριο. ΚΑΝΑΝ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΝ!
Το ακόμα ακόμα πιο θεϊκό: Το αυτόματο update γίνεται απ' το Games for Windows Live (μουαχαχαχαα), οπότε έπρεπε να κάνω manual εγκατάσταση.
Και το πιο θεϊκό απ' όλα: Στην αρχή νόμιζα ότι έτσι είναι το φυσιολογικό και οι 2 πρώτες ώρες του παιχνιδιού μου προκάλεσαν ένα φριχτό πονοκέφαλο.
Και πόσο πάει το μαλλί;
Τη στιγμή που μιλάμε ξεκινάει από 38.50€ στην Ελλάδα. Εγώ το πήρα απ' το εξωτερικό με 17€.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)