Ο τζάμπας ζει ακόμα;

Και ΔΕΝ αναφέρομαι σε αυτόν τον Τζάμπα:




Μιλάω για παλιές μου αγάπες που ξαφνικά το γυρίσαν σε f2p. Κρίση; Ζηλέψαν τον Ζύνγκα; Δε ξέρω αλλά πάμε να δούμε περι τίνος πρόκειται και πόσο ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.

Πωπωωωω διάβασμα που 'ριξα και φέτος...

Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος, βιώσαμε αυτό που λέγεται "Εξεταστική Ιουνίου". Για κάποιους είναι η υπενθύμιση οτί ανήκουν και σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα (είτε αυτό λέγεται Γυμνάσιο/Λύκειο, είτε Πανεπιστήμιο) και γιορτάστηκε δεόντως στο Facebook με γκρουπάκια του στιλ "Eksatastiki, periodos strosimatos kolou :PpppppP" και άλλα τέτοια χαριτωμένα, πρωτότυπα πάνω απ' όλα, και ευφάνταστα ονόματα. Για κάποιους βέβαια μια σκέψη μόνο ταλάνιζε το μυαλό: τι να παίζω στο 80% του χρόνου διαβάσματος (που εκ των προτέρων ξέρουμε οτι είναι χάζεμα (τώρα θα με μάθω;)).

Ιδού λοιπόν οι λύσεις:

Grim Fandango

Δυο λέξεις μόνο: Ανάλυση VGA. Holly fucking shit. Δε μπορώ να πιστέψω ότι βγαίναν οθόνες με 640x480 και ήταν και ευχαριστημένοι. Κι όμως. Σαν παιχνίδι καθεαυτό δε νομίζω ότι χρειάζεται πολλές συστάσεις, πρόκειται για το κλασικό adventure εσοδείας 1998. "Και έπαιζε στο μηχάνημα σου" θα μου πεις; "Μετά βίας" θα σου απαντήσω εγώ. Ο ήχος έπεφτε σε endless loop όποτε του καβλώσει, πήγαινε στο mute αν έβγαινες στο μενού, κολλούσαν οι διαλόγοι, και καμια φορά κράσαρε και τελείως (λόγω ασυμβατότητας όλα αυτά, native έπαιζε σε Windows 98/2000). Χαλάλι θα έλεγα, καθότι μιλάμε για έναν θρύλο. Το σκηνικό είναι στημένο σε έναν ενδιάμεσο κόσμο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και Παραδείσου/Κολάσεως, ο οποίος κατοικείται από πνεύματα (που είναι όλοι μάστορες!) και ψυχές που δουλεύουν για να κερδίσουν ένα εισιτήριο στην επόμενη (αιώνια) ζωή. Η ιστορία ακολουθεί τον ήρωα, Manny Calavera στην προσπάθεια του να αποκτήσει το δικό του εισιτήριο, να νικήσει την μαφία του Κόσμου των Νεκρών και να συναντήσει την αγαπημένη του Mercedes (όχι τη μάρκα ρε, όνομα είναι). Αστείοι χαρακτήρες, ζωντανοί διάλογοι, αλλά την παράσταση κλέβει σίγουρα ο Glottis με τον παρορμητικό του χαρακτήρα. Πάρτε μάτι:



Θεούλης ο τύπος...



Max Payne και Max Payne 2: The Fall of Max Payne

Πιστεύω κάνω καλά που τα βάζω στο ίδιο καλάθι, γιατί πάνω κάτω τα ίδια είδαμε. Action/3rd person shooters και τα δύο, εσοδείας 2001 το ένα και 2003 το άλλο, τα οποία αφήσαν το στίγμα τους στην ιστορία του gaming. Η καινοτομία που τα έκανε διάσημα ήταν το bullet time, το να μπορείς δηλαδή να φρενάρεις τον χρόνο και να βλέπεις τις σφαίρες να πηγαίνουν σιγούλια σιγούλια και τελοσπάντων να έχεις καλύτερες αντιδράσεις. Ο πιο εύκολος τρόπος για να το περιγράψεις αυτό είναι "σαν Matrix". Τώρα με καταλάβαν όλοι. Εγώ πάντως πιο πολύ γούσταρα με το story-telling αλά graphic novel. Κάθε λίγο πετάγονταν απολαυστικές σκηνές ζωγραφισμένες σε στιλ κόμικ με φουσκίτσες και τα ρέστα που εξηγούσαν την ιστορία και εννοείται συνοδεύονταν από μπόλικο voice acting. Τσεκάρε:

Η εκφραστική δεινότητα δε του συγγραφέα αξεπέραστη και πολύ film noir να 'ουμ. Η ιστορία του πρώτου αρχικά μου 'χε θυμίσει υπερβολικά το Punisher: "μου σκοτώσαν την οικογένεια και θα πάρω εκδίκηση". Αλλά όσο βλέπεις να μπλέκονται στημένες δολοφονίες, μαφιόζοι, σατανιστές, ναρκωτικά, μυστικά στρατιωτικά project και δε συμμαζέυεται, λες "ΟΚ, καμία σχέση". Ειδικά οι psychedelic πιστές μέσα στους εφιάλτες και τις μαστούρες του Max είναι για βραβείο. Μόνο μια ένσταση έχω:

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ Η ΦΑΤΣΑ ΣΟΥ;;;;!!!;;;
Το δεύτερο μέρος θα το χαρακτήριζα έως και αδιάφορο, αν και είδαμε αρκετές βελτιώσεις στον τεχνικό τομέα: το φεγγαρόφως ανακλούσε στο υγρό τσιμέντο, υπήρχε μια ψιλή από φυσική και οι σφαίρες ακούγονταν πολύ πιο ρεαλιστικές. Η ιστορία στα διαφημιστικά χαρακτηριζόταν "love story"... Μμμ ναι, ΟΚ... Το μόνο ίσως ενδιαφέρον κομμάτι του παιχνιδιού ήταν όταν αναλάμβανες για λίγο το ρόλο της "έτσι", της Mona Sax, που κατά κάποιο περίεργο αλλά και αναπόφευκτο τρόπο μου 'φερε στο μυαλό την Candy Suxxx από το GTA: Vice City. Τη θυμάστε; Να σας τη θυμίσω:

Θεά η τύπισσα, ένας ζωντανός ύμνος στα πολυμερή ανάμεσα σε γαλακτοφόρους αδένες.



APB Beta

Σας το 'χα πει. Το περιμένατε. Και τώρα θέλετε τις εντυπώσεις μου. Τις θετικές μου τις έχετε δει ήδη σε προηγούμενο άρθρο. Για να με βοηθήσουν λίγο ακόμα, δημοσίευσαν και αυτό σήμερα:



Ασφαλώς αποσιωπούν ότι το match making system τους είναι σκατά. Ή θα σε ξεσκίσουν ή θα τους ξεσκίσεις. Αποσιωπούν πόσο μονότονες είναι η αποστολές. Αποσιωπούν πόσο περίπλοκο είναι το leveling system. Δώστε βάση: υπάρχει το organisation level που δείχνει πόσο έχεις δουλέψει για ένα faction, διάφορα role level που ανεβαίνουν... ανάθεμά με κι αν κατάλαβα, το threat level που δείχνει σε πόσο "καλή φόρμα" είσαι, achievments που ξεκλειδώνουν όταν.... έλα μου ντε, και το overall rank που γενικά δείχνει πόσα από τα νιάτα σου έχεις φάει σ' αυτό το παιχνίδι. Πως λέει η διαφήμιση του Insignia "'Εχω ξαναδεί τέτοια συστήματα, αλλά όχι σε αμάξι", εγώ θα πώ: "Έχω δει και χειρότερα (Oblivion), αλλά όχι σε action game".
Τρελό respect πάντως δίνω στο customization. Δεν υπάρχει εκατοστό του σώματος (και του αμαξιού σου) που να μην είναι όπως το επέλεξες εσύ να είναι. Μέχρι και δικό σου γκραφίτι και μουσικό θέμα έχεις. Ουάου. Και ήρθε η ώρα να καμαρώσω:

Γαμεί ε; Παρεπιπτόντως κυκλοφορεί μεθαύριο στην Ευρώπη (ναι, εννοώ και Ελλάδα). "Δηλαδή να τρέξουμε να το πάρουμε;" Δε ξέρω, ας τους εξηγήσει κάποιος οτι τα 50 δολάρια ΔΕΝ είναι 50 ευρώ και βλέπουμε. Αν ακολουθήσει τα βήματα του Global Agenda και σταματήσει τις μηνιαίες συνδρομές, θα το σκεφτώ ακόμα σοβαρότερα.

Γι' αυτό εχετε δρόμο ακόμα να φτάσετε την παιχνιδαρότητα του TF2. Νιώστε.

3καλα νέα

Είχα μερικά πράματα να πω και είπα να τα πω μαζεμένα, μη κάνω ξεχωριστό ποστ για το καθένα.



Πρώτο:

Εχθές διεξήχθη το πρώτο Left 4 Dead 2 session. Οι εντυπώσεις μας;

ΓΑΜΑΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!

Σοβαρά τώρα, βρείτε άλλους τρεις φίλους και πάρτε το. Ορδές από ζόμπι, επιβίωση, χέρια πόδια να πετάγονται από 'δω από 'κει, συνεργασία, τακτικές, καφρίλες στο voice chat, ο ένας σώζει τον άλλον, κράτα με να σε κρατώ ν' ανεβούμε το βουνό. Δεν υπάρχει πιο τέλειο σκηνικό. Με πρόχειρους υπολογισμούς σκοτώσαμε περίπου 3000 ζόμπι σε 5 ώρες.
Τα εύσημα μου στον Λανσελότο για τη λυτρωτική του ιδέα στο τέλος του πρώτου campaign.
Bonus: Πάρτε μάτι από στήσιμο voice chat όταν δεν έχεις κανονικό headset...

Δεύτερο:

Με πήραν στην beta του APB!!!! Έχω χεστεί απ' τη χαρά μου δε το συζητώ. Τζάμπα παιχνίδι μέχρι το επίσημο release! Αλλά φευ, είναι closed ακόμα και μπορώ να παίζω μόνο όποτε μου λένε αυτοί, συν ότι πρέπει να φάω μια μέρα για downloading.

Για πείτε κάμια γνώμη για χαρακτήρα και faction. Τα τέσσερα διαθέσιμα είναι:

• Bloodroses: emo παιδάκια πλουσίων οικογενειών που κάνουν εγκλήματα γιατί βαριούνται.
• G-Kings: σκειτοπανκοχιπχοπάδες 'επαναστάτες'. Γκέτο γκόσπελ και άγιος ο Τουπάκ.
• Praetorians: στρατόκαβλοι με κρατική επιχορήγηση.
• Prentiss Tigers: κάγκουρες, αθληταράδες και adrenaline junkies που την είδαν Batman.

Τείνω προς το δεύτερο με μπυροκοιλιά και μπλουζάκι pedobear.



Τρίτο:

Λέω να φτιάξω μια μόνιμη στήλη με θέμα flash games έξω από τα συνηθισμένα. Ό,τι βρίσκεται δηλαδή στην αντίπερα όχθη από τους διαδικτυακούς αγρότες και αυτά:



Ο τίτλος θα είναι Flashterpiece.... Το πιάσατε; Λογοπαίγνιο... flash... masterpiece.... καλά...  :/

Faggotry στα MMO

Ναι αγαπητοί μου, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για ένα θέμα που καίει. Πόσο faggotry υπάρχει στα αναθεματισμένα τα  MMO. Και μη βιαστείτε να προδικάσετε ότι θα κράξω τους καμένους που ασχολούνται μ' αυτά και είναι σπυριάρηδες άζωοι κτλ γιατί δεν είμαι οπαδός αυτής της άποψης. Έχω τσουρουφλιστεί και 'γω με κάμποσα από αυτά και μια χαρά ομορφόπαιδο είμαι(!)...

Θα το πάμε το θέμα πέρα από αυτό το επίπεδο. Θα το πάμε βαθιά, από τη μεριά του καμένου gamer και του developer. Θα αναρωτηθούμε τι έχει να ζηλέψει ένα ΜΜΟ από ένα single-player. Η απάντηση είναι απλή και έγκειται σε μια έννοια που λέγεται latency. Τι είναι το latency; Είναι η καθυστέρηση που μετράται από τη στιγμή που θα πατήσεις το πλήκτρο, μέχρι να δεις κάποια αντίδραση στην οθόνη. "Μα δεν υπάρχει καμία!". Λάθος αδαή και ταραμά φίλε μου υπάρχει μια απειροελάχιστη που δε την αντιλαμβάνεσαι γιατί το πληκτρολόγιό σου είναι κοντά στον υπολογιστή σου και ο υπολογιστής κοντά στην οθόνη σου.

Στο Ίντερνετ τα πράματα είναι αλλιώς. Σκέψου για κάθε ενέργειά σου να πρέπει να σταλεί ένα μηνυματάκι σε έναν σέρβερ, σε γραμμές μικρότερης χωρητικότητας από τη USB του πληκτρολογίου σου και να πρέπει να περιμένεις απόκριση από τον σέρβερ για να δεις αντίδραση. Και τα δεδομένα που στέλνεις στο Interet έχουν και ενα σωρό παραπανίσιες επικεφαλίδες. Και ο σέρβερ εξυπηρετεί εκατοντάδες άτομα ταυτόχρονα. Και όταν είσαι κοντά με άλλα 5 άτομα πρέπει να σου στέλνει πληροφορίες για την κίνηση τους, και παρομοίως και σ' αυτούς. "Μα έχω DSL." Όταν βγήκε το αγαπημένο σου ΜΜΟ πριν 6 χρόνια (λέω ένα νούμερο τυχαία τώρα) είχες DSL; Όχι, τοτε βλέπαμε ISDN 128kbps και λέγαμε "ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΟ;". Γι' αυτό και τα ΜΜΟ που βγήκανε τότε αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν κάποιες συμβάσεις:

Tab-locking/Auto aim
 Δεν σημαδεύεις. Δε χρειάζεται να σημαδέψεις. Πατάς το Tab και ο στόχος κλειδώνει αυτόματα. Το βέλος που ρίχνεις ξέρει πάντα το δρόμο για τον εχθρό.
Auto attack
 Τι να κουράζεσαι να κάνεις επιθέσεις; Ένα κλικ κάνεις και οι επιθέσεις γίνονται από μόνες τους κάθε 2 δευτερόλεπτα. Το animation βέβαια κρατάει 0,7 δευτερόλεπτα και εντωμεταξύ, όσο ο χαρακτήρας σου κοιτάει τον εχθρό με το ύφος της κουτσομούρας, προλαβαίνεις να φτιάξεις κανα τοστάκι.
Cooldown
ΔΕΝ μπορείς να ρίχνεις spell όποτε σου καπνίσει κύριος. Θα περιμένεις να τελειώσει το cooldown και μετά. Nightmare Mode: Global Cooldown, όπου όχι απλά δε μπορείς να κάνεις το ίδιο spell όποτε θέλεις αλλά και κανένα άλλο. Τέλεια.
Hit/Miss calculation
Επέκταση του auto aim που είπαμε πριν. Τι γαμάτο σκέφτηκαν για να αστοχείς και καμιά φορα; Να αστοχείς τυχαία! Το βλέπεις ότι η μπάλα φωτιάς που πέταξες χτύπησε τον εχθρό αλλά άμα πεταχτεί "Miss!" ρούφα τ αυγό σου. Το πιο γαμάτο που μου 'χει συμβεί είναι να μου πετάει πέτρα ο εχθρός, αλλάζω θέση να τ αποφύγω και η πέτρα ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΡΕΙΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ στον αέρα και με πετυχαίνει. Θεϊκό.
No collision detection
Λαλαλα είμαστε φτιαγμένοι από αφρό και περνάμε μέσα απ' τους εχθρούς, να μη φορτώνεται και ο σερβερούλης μας.
Casting time
Άλλη γελοιότητα κι αυτή, πρέπει να πει ένα κατεβατό 7 ώρες ο μάγος για να πετάξει μια μπάλα. Στο Oblivion γιατί γινόταν αμέσως;
Πήγαινε εκεί, σκότωσε 10 τερατάκια, φέρε πίσω τα κεφάλια τους.
Πρωτότυπο.
Γραφικά/Voice acting/Cutscenes (?)
Και που ξέρουμε ότι τα πισιά όλων των παιχτών μας τα αντέχουν; Κόψιμο.
Συνδρομές
Τα δίνουν. Χαζοί είμαστε να τις μειώσουμε;

Σας έπεισα; Το ήξερα. Δυο ερωτήσεις κάναν pop out στο μυαλό σας.

1. Και τι να παίζουμε;
Single player ή Team Fortress 2 :D
2. Κι αν είμαστε ορκισμένοι mmofags, υπάρχει ελπίδα να γλιτώσουμε απ το faggotry;
Ναι, αργά αλλά σταθερά η βιομηχανία παίρνει μπρος. Στο Warhammer: Age of Reckoning, υπάρχει collision detection. Tο Champions Online παινεύεται για το σχεδόν real-time σύστημα μάχης. Το Age of Conan τείνει σ αυτή τη πλευρά επίσης και έχει και καλό σύστημα διαλόγου. Το Aion υποτίθεται ότι θα 'ταν καλύτερο αλλά είναι τα ίδια σκατά (Lineage με φτερά). Το Fallen Earth έκανε κάποια σωστά βήματα, αλλά έχει gtp γραφικά. Το Tabula Rasa είχε λύσει πολλά από τα προβλήματα και ήταν γαμάτο (και όποιος πει το αντίθετο, να του ψοφήσει το χρυσόψαρο) αλλά έκλεισε. Οπότε που καταλήγουμε;

Ένα μήνα νωρίτερα να με ρωτούσατε, θα σας έλεγα σ' αυτό:



Ναι, δε λέω, η απόλυτη νίκη της τεχνολογίας έναντι στη μαγεία (και στο casting time!). Λίγες μέρες μετά τη κυκλοφορία όμως οι κριτικές που 'χει πάρει είναι μετριότατες, οπότε δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Οπότε το μόνο που μου 'χει μείνει να ελπίζω είναι αυτό:



Το εν λόγω trailer το 'χω δει πάνω απο 40 φορές, και πιστεύω ότι προμηνύει κάτι ΓΑΜΑΤΟ. Οψόμεθα.

ΥΓ: Τώρα ελπίζω να καταλαβαίνετε γιατί μισώ το Dragon Age Origins και τη σειρά Neverwinter. Single player με χειρισμό MMO;;;; ΓΙΑΤΙΙΙΙΙ;;;;