Half-Life 2 Review

Σιμπλιτσιεεεεεεεε!
Τερμάτισες το Half-Life 2 και θα μας πρήξεις.
Μένταλιστ είσαι;
Ναι, 'dont do it SteFO'!.
Δε το γλιτώνεις. Πριν απ' όλα τσέκαρε αυτό:

Αν εξαιρέσεις το ότι εγώ ποτέ δε θα επέλεγα κοκκάλινο σκελετό, τάλε κουάλε δεν είμαστε;
Σόρρυ SteFO, a challenger appears:

 

WTF, τα προσπερνάω όλα αυτά και πάω στην τυπική διαδικασία.
Θα πεις για στόρυ...
...Το στόρυ είναι πολύ θολό στην αρχή. Ειδικά αν έχεις παίξει το πρώτο, στη πρώτη ώρα παιχνιδιού είσαι με μια φάτσα που το 'τι στο μπούτσο έχει γίνει εδώ;' είναι ζωγραφισμένο πάνω της. Η αλήθεια είναι πως το όλο franchise θα μπορούσε να 'χει τελειώσει από το 1, αλλά όοοοοχι σου πετάνε έναν G-Man να σ' αφήσει στην αγωνία και κάνουν έξι χρόνια για να κολλήσουν μια δεύτερη ιστορία που θα σ' απασχολήσει για 30 ακόμα ώρες. Παρ' όλα αυτά μόλις εξοικειωθείς με τις αλλαγές και τον καινούριο σου ρόλο, δε θες να σταματήσει. Είναι αν μη τι άλλο, καλογραμμένο με πολύ μυστήριο και αγωνία (είναι μανούλες στα cliff-hangers).
 Τώρα θα πεις για γραφικά...
Τα γραφικά είναι αναπάντεχα καλά, και ακόμα και μετά από 6 χρόνια, δε μοιάζουν καθόλου πεπαλαιωμένα. Αμα συγκρίνεις αυτό με Left4Dead 2 ας πούμε, δε θα δεις και την τεράααστια διαφορα. Ειδικά στα πολύγωνα που απαρτίζουν τα οπίσθια της Alyx έχουν βάλει μεράκι οι μπαγάσες.
Και τώρα θα πεις για gameplay...
To gameplay είναι στον αντίποδα αυτού που θα χαρακτήριζες 'ανεγκέφαλο πιστολίδι'. Είναι αρκετές οι φορές (αισθητά λιγότερες απ' το 1 όμως) που θα πρέπει να επιστρατεύσεις την εφευρετικότητα σου για να προχωρήσεις, όπως πχ να φτιάξεις μια τραμπάλα για να ανέβεις σε ένα ψηλό σημείο ή να ανυψώσεις μια ράμπα για να αποφύγεις νερό που διαρρέεται από ρεύμα. Άλλες φορές ο προσεκτικός σχεδιασμός και η τακτική θα σε βοηθήσουν περισσότερο από τα αντανακλαστικά σου, όταν πχ θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις μερικά sentry guns για να απωθήσεις αλλεπάλληλες επιθέσεις δεκάδων αντιπάλων. Το gravity gun τέλος, δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στο παιχνίδι καθώς σου επιτρέπει να χρησιμοποιήσεις το περιβάλλον και τη φαντασία σου. Κορυφαία στιγμή όταν πετάς τις λαδομπογιές στα ζόμπι και γίνονται σαν να τους έχυσε ρινόκερος.
Και επιτέλους θα μιλήσεις για τ' αρνητικά...
Δεν είναι πολλά. Απλά στο Episode 1 κόντεψα να πάθω επιληψία. Επί το πλείστον ήταν θεοσκότεινα και έπρεπε να χρησιμοποιώ συνέχεια fleshligh flashligh. Αποτέλεσμα; Μετά από 3-4 ώρες παιχνιδιού όπου και να κοιτούσα έβλεπα έναν άσπρο κύκλο!

Ποπόοοοο τι βολικό να πολεμάς ένα φωτεινό κύκλοοοοο...
Και κάτι που δε μπορώ ν' αφήσω με τίποτα ατιμώρητο είναι η ασυνέπεια στην παράδοση των επεισοδείων. Πες ότι αύριο βγαίνει το Episode 3. Δείξε μου έναν που να έπαιξε το Episode 2 το 2005 και θυμάται τι έγινε. Έναν. Μας έχεις γκαστρώσει κυρα-Valve.
Άντε πες και το οικονομικό να τελειώνουμε...
Τι να σας πω ρε παιδιά εγώ το Orange Box πήρα, τζάμπα πράμα. Από Steam αν πας έχει 23€  και από Play 19.5€ για τρία γαμάτα παιχνίδια. Αν πας για σκέτο (μαζί με τα επεισόδεια) έχει 27€ στο Steam και 29€ στο Play. Συμπέρασμα: Orange Box με τις μπάντες.

ΥΓ1: Έβαλα stat counter και σε περίοδο καινούριου άρθρου (του προηγούμενου) μέτρησε 8 επισκέπτες. Ποποοοοο!
ΥΓ2: Αποχαιρετώ εσάς τους 8 για 2 βδομάδες λόγω τζιτιπι 3G κάλυψης στο χωριό μου.
ΥΓ3: Valve γαμιέσαι:

ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ;;;;;
FFFFFFFFFFUUUUUUUUU-

Μισοζωή

Πριν μερικές βδομάδες έκανα αυτό που λέμε ψηφιακή αρχαιολογία. Τερμάτισα το Half-Life... το πρώτο. Και λέω να κάνω review, να μη κάνω... Λέω γάμα το 12 χρονών παιχνίδι δε κάνω review, θα επισημάνω απλά κάποια πράματα.

1)
Δεν είναι ν' απορεί κανείς γιατί είχε πάρει έεενα σωρό βραβεία Game of the year '98. Πρέπει να ταν απ' τα πρώτα παιχνίδια που ήταν πλήρως 3D χωρίς να καταλήγουν pixelfest. Πάρτε μάτι 2 άλλα παιχνιδάκια που είχα λιώσει εκείνο το καιρό:

Blood



Shadow Warrior



Και τώρα Half-Life



Κάτι που δε μπορείτε να αντιληφθείτε απ' αυτές τις εικόνες είναι ότι τα γραφικά των 2 πρώτων είναι 2.5D. Τα περιβάλλοντα δηλαδή είναι 3D, αλλά οι εχθροί είναι απλές εικονίτσες που αυξομειώνονται για να δώσουν την αίσθηση του βάθους. Στο Half-Life είναι όλα μοντέλα και μάλιστα με πολύ λιγότερο πιξέλιασμα. Βέβαια όλο αυτό γονάτιζε και τους uber high end υπολογιστές της εποχής...

2)
O Gordon Freeman (ήρωας του παχνιδιού) κατάφερε και υπερνίκησε μια μεγάλη πρόκληση: τον ανταγωνισμό με την Lara Croft. Τι κοινό έχουν; Είναι επιστήμονες (διαφορετικού γνωστικού αντικειμένου) και γεννήθηκαν στα 90's. Εμείς αγαπάμε Gordon όμως γιατί:

• Ο Gordon δεν έμεινε στο πρώτο πτυχίο, αλλά έκανε και Ph.D (σοβαρό επιχείρημα).
• Ο Gordon δεν είναι τυχοδιώκτης αλλά έδειξε την αξία του εκεί που χρειάστηκε.
• O Gordon μου μοιάζει εκπληκτικά, άρα είναι ομορφόπαιδο (ακόμα πιο σοβαρό επιχείρημα).
• H Lara έχει βυζιά.

Gordon - Lara: 3-1 στα σημεία. Los mpoulos Miss Croft.

3)
Nα σημειωθεί ότι δεν έπαιξα το πρωτότυπο, αλλά το remake (να 'χαμε να λέγαμε) με τη μηχανή Source. Στην περιγραφή έλεγε ότι έχει επιπλέον εξομοίωση φυσικής και καινούργια effects. Κολοκύθια τούμπανα.


4)
Ένας λόγος για να μισήσεις το Half-Life είναι το γνωστότερο mod του: το Counter-Strike. Και όχι για τους τόνους φαίας ουσίας που έχει κάψει από τους εγκεφάλους του νεαρού πληθυσμού της χώρας, αλλά γιατί καθιέρωσε τον εξής αλγόριθμο στησίματος LANάδικου:

1. Γεμίζω ένα χώρο με 20 μπακατέλες.
2. Τους βάζω Counter και DotA.
3. Αρμέγω τα 14χρονα.
4. Team Fortress 2? I dont know this word.

5)
Αν βρείτε άνθρωπο που μπορεί να κουβαλάει λοστό, πιστόλι, περίστροφο, καραμπίνα, πολυβόλο, βαλίστρα, περιβραχιόνιο laser, ένα εξωγήινο χέρι, ραντιστικό μηχάνημα που ξερνάει ραδιενέργεια, μπαζούκα, χειροβομβίδες και νάρκες ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, φωνάξτε τον να σας βοηθήσει στη μετακόμιση.